I have been very busy in October so not much has been written here. It also means that nothing happened out of the ordinary. As I have told Paige in his phone call earlier, the stories were just the same, only with different men.
I found a very haunting song yesterday in Gibbs Cadiz's blog. Somehow it summarizes my affairs.
I ended it with Yuan. I slept with a number of guys. But most of them need not to be mentioned here. And Tristan has been moving away from me. He has not been inside the shop for a long time now.
This is what I told Paige when he asked me what's new. Not much. Still single and ably mingling with some boys. I'm a little scared though because my weight has lowered drastically. Is it that illness? I still don't know. I am scheduling a test this month.
And by the way, I just turned a year older last week. :)
Thursday, November 19, 2009
Tuesday, September 29, 2009
Brown eyes
The whole megapolis was being inundated with flood and all I could think of was his eyes boring into mine. I was flattering myself because Tristan seldom looks right into my eyes whenever I try to find his.
It was unexpected. I arrived at the Salon at 11 pm after attending an office-sponsored dinner. I learned that they were drinking at the back of Marty's house in front of the shop. I joined the session when it was about to end. I bought two mucho SMBs after we finished a matador brandy lolo bottle.
At first, I was not minding Tristan because there was a new cute guy in the group. Bighani later told me that the new guy was Vicky's Papa Dom who looked like Dingdong Dantes. Vicky is still in Sorsogon, by the way.
Tristan was supposed to sleep in Marty's room but we learned that there was no fan available that night. I offered my place to him and he agreed. Tristan had slept twice in my room before and what we did was just hugged each other during those times. Okay, I was the one doing all the hugging.
But last Friday night was different. I closed my door after I entered the room. Tristan was sleeping, and so I thought. He moved his body and faced the wall when I was already in bed. I tried giving him a back massage while still lying down. I stopped after a few strokes.
He got up after a few minutes. "Ansakit katawan ko. Masahe mo ako."
I told him to take of his shirt. I massaged Tristan's back slowly with lotion that I got from a hotel. It lasted for at least 15 minutes. And the he said that I should massage his front body next.
The massage reminded me of Dado, a childhood friend. Whenever my massage continued to his front upper body, it would led to sex. It happened several times between us.
I knew that the same thing would not happen between Tristan and I. Tristan is a friend of Yuan who I am still seeing. Though he sleeps in my room, I promised myself not to have sex with him.
But when my fingers were touching his nipples as my hands circled his chest and abdomen, I realized that Tristan might be open to something. I continued to brush his nipples and later his belly button. I moved my hands in a clockwise direction on his stomach, letting them hide inside his board shorts. I felt his hard-on the second time that I inserted my hands inside his shorts.
I moved my body to prepare for battle as I grasped his still hidden number. I helped him pulled down his shorts and underwear and engulfed him in my mouth. Tasty!
I enjoyed every single lick, suck, kiss, and nip. I pampered him with my mouth, lips, tongue, and fingers. I was shaking. Surely, it was not happening.
Here I was, sucking the aloof Tristan! Let me make the most of it.
As I continued to move my head and neck, my hands went almost everywhere, caressing his nipples, skin, balls.
It seemed so long but so short a rendezvous. My jaw was so tired when he was about to finish. My neck almost felt sore. He removed my hand at the base of his penis and insinuated that he liked having his whole being swallowed whole.
My mouth nurtured him fully and moved round and round with my tongue licking his skin. I gagged twice and waited for him to convulse his lust. And as he rocked his body to the final moment, I closed my lips without biting him and felt the final tremors.
I swallowed hard, let go, and kissed his waning erection. I wiped the saliva of his skin with tissue and helped him pull back his shorts.
He left the room after 30 minutes when Marty came looking for him. I went to the school in the morning thinking of Tristan as Ondoy started pelting Manila with rain.
It was only on Sunday morning when I arrived at the Shop. My Saturday night was spent wondering about him amid the storm.
It was only last night when I saw Tristan again. He waved at me as my tricycle passed him by. Later, he went to the shop and had dinner with us and some friends. He went home at 9 pm.
"I'm going, Sid."
I smiled searching for his brown eyes and waved good night.
It was unexpected. I arrived at the Salon at 11 pm after attending an office-sponsored dinner. I learned that they were drinking at the back of Marty's house in front of the shop. I joined the session when it was about to end. I bought two mucho SMBs after we finished a matador brandy lolo bottle.
At first, I was not minding Tristan because there was a new cute guy in the group. Bighani later told me that the new guy was Vicky's Papa Dom who looked like Dingdong Dantes. Vicky is still in Sorsogon, by the way.
Tristan was supposed to sleep in Marty's room but we learned that there was no fan available that night. I offered my place to him and he agreed. Tristan had slept twice in my room before and what we did was just hugged each other during those times. Okay, I was the one doing all the hugging.
But last Friday night was different. I closed my door after I entered the room. Tristan was sleeping, and so I thought. He moved his body and faced the wall when I was already in bed. I tried giving him a back massage while still lying down. I stopped after a few strokes.
He got up after a few minutes. "Ansakit katawan ko. Masahe mo ako."
I told him to take of his shirt. I massaged Tristan's back slowly with lotion that I got from a hotel. It lasted for at least 15 minutes. And the he said that I should massage his front body next.
The massage reminded me of Dado, a childhood friend. Whenever my massage continued to his front upper body, it would led to sex. It happened several times between us.
I knew that the same thing would not happen between Tristan and I. Tristan is a friend of Yuan who I am still seeing. Though he sleeps in my room, I promised myself not to have sex with him.
But when my fingers were touching his nipples as my hands circled his chest and abdomen, I realized that Tristan might be open to something. I continued to brush his nipples and later his belly button. I moved my hands in a clockwise direction on his stomach, letting them hide inside his board shorts. I felt his hard-on the second time that I inserted my hands inside his shorts.
I moved my body to prepare for battle as I grasped his still hidden number. I helped him pulled down his shorts and underwear and engulfed him in my mouth. Tasty!
I enjoyed every single lick, suck, kiss, and nip. I pampered him with my mouth, lips, tongue, and fingers. I was shaking. Surely, it was not happening.
Here I was, sucking the aloof Tristan! Let me make the most of it.
As I continued to move my head and neck, my hands went almost everywhere, caressing his nipples, skin, balls.
It seemed so long but so short a rendezvous. My jaw was so tired when he was about to finish. My neck almost felt sore. He removed my hand at the base of his penis and insinuated that he liked having his whole being swallowed whole.
My mouth nurtured him fully and moved round and round with my tongue licking his skin. I gagged twice and waited for him to convulse his lust. And as he rocked his body to the final moment, I closed my lips without biting him and felt the final tremors.
I swallowed hard, let go, and kissed his waning erection. I wiped the saliva of his skin with tissue and helped him pull back his shorts.
He left the room after 30 minutes when Marty came looking for him. I went to the school in the morning thinking of Tristan as Ondoy started pelting Manila with rain.
It was only on Sunday morning when I arrived at the Shop. My Saturday night was spent wondering about him amid the storm.
It was only last night when I saw Tristan again. He waved at me as my tricycle passed him by. Later, he went to the shop and had dinner with us and some friends. He went home at 9 pm.
"I'm going, Sid."
I smiled searching for his brown eyes and waved good night.
Saturday, September 19, 2009
Criminal
Ang Kriminal Kong Hada
Hindi ka mapakali. Kanina ka pa nakahiga sa kama mo pero hindi mo pa rin maipikit ang iyong mga mata. May hinahanap kang kulang ngayong gabi. May hinahanap kang kakaibang pakiramdam na ilang araw mo na ring pilit na kinakalimutan. Pilit na binabalewala.
Ngunit sa gabing ito ay hindi ka na makakapagpigil. Babangon ka sa iyong pagkakahiga. Magbibihis at lalabas ng bahay. Sasakay sa jeep hanggang sa matatagpuan mo ang taong makakapagbalik sa iyong nawawalang pakiramdam.
Iyon, ang taong yun na nakatayo malapit sa inabandonang phone booth sa gilid ng kalsada. Papara ka dahil kinakailangan mo nang bumaba ng jeep. Lalapitan mo siya. Ilalabas mo ang iyong sigarilyo. Makikisindi ka.
“Pwedeng makisindi?”
Kukunin mo ang sigarilyo niya. Hihithit ka nang dahan-dahan. Ngingiti ka pagkatapos mong bumuga. Kakausapin mo siya.
”Thanks. Anong oras na ba?”
“W-wala akong relo eh,”
Ayan, sinagot ka na niya. Didiskartehan mo na. Dali na, nangangati ka na, di ba? Huwag mo nang palalagpasin. “Hindi pa naman siguro hatinggabi. Pwede pa tayong pumunta sa kung saan.”
“S-saan mo naman gustong pumunta?”
“Sa langit saan pa.”
“Hindi ako nagmomotel. Nakakahiya.”
“Hindi motel ang ibig kong sabihin. Pwede naman akong sumama sa iyo kahit saan mo dalhin.”
“Magkano ba? Wala akong pera eh. Di pa ako sumusuweldo.”
“Don’t worry, mura lang ako.”
“Baka naman mamaya tagain mo ako, hindi kita mabayaran.”
“Pwede na sa iyo ang eight hundred?”
”Ang mahal naman. Three hundred lang ang kaya ko.”
”Mababa. Six fifty.”
Kukunin mo ang kamay niya. Ihahagod mo sa harapan ng maong mo. Hahayaan mong pisilin niya ang bukol mo. Hindi mo bibitawan ang kamay niya hanggang hindi pa niya nararamdaman ang iyong kabuuan.
”Okey ba?”
”Three hundred lang talaga.”
Huwag ka nang makipagtawaran. Pwede na yan. Hindi naman pera ang kailangan mo, di ba?
”Halika na. Baka may pulis pang makatiyempo sa atin dito. Ma-bagansiya pa tayo.”
“Heto na ang taxi.”
Tatanungin mo sya kung saan nakatira at kung may kasama sa bahay. Mahirap na. Baka masayang lang ang gabing ito. Kailangang hindi ka mamukhaan na kasama niya. “Malayo ba sa inyo?”
“Sakay na. Manong, sa Cubao ho. Sa may E Rodriguez.”
Muli mong hahawakan ang kamay niya. Ipapatong mo sa iyong kaliwang hita na hindi mahahalata ng driver. Muli mong ipapahawak ang pintog ng pagnanasa mo.
“Mama, kanan po tayo dyan. Sa tabi na lang ho.”
Masuwerte ka. Wala na'ng mga tao dito sa labas ng kalsada nila. Pero huwag ka pa ring didikit sa kanya para hindi halatang kasama mo siya. Tahimik ka lang na susunod. Nararamdaman mo na ba ang kaba?
”Halika na sa loob. Dahan-dahan ang pasok ha. Hindi ko pa sigurado kung tulog na si Mommy.”
Tatanungin mo nang pabulong kung may kasama pa siya maliban sa nanay niya. ”Ilan ba kayo dito?”
”Dalawa lang kami ni Mommy. Sa taas siya natutulog. Dito ako sa baba. Itong kuwarto ko. Pasok ka. Sisilipin ko lang ang Mommy. Sandali lang ha.”
Malaki ang bahay nila kung para sa dalawang tao lang. Malaki rin ang kuwarto niya para sa iisang tao. Para lang maliit dahil sa napakaraming nakatambak na libro. Walang gaanong dekorasyon ang silid. Iisang poster lang ng isang banyagang artistang lalaki ang nakadikit sa dingding. River Phoenix, 1970-1993.
Malaki ang kama. Mukhang malinis at bagong laba ang pulang-pulang kubrekama. Malambot. Masarap sigurong mahiga sa kanyang kama.
Ahh. Tamang-tama ang dilim ng ilaw sa gagawin mo. Mukhang susuwertehin ka ngayong gabi. Nararamdaman mong bumibilis na ang tibok ng iyong puso. Nag-uumpisa nang kumulo ang iyong dugo.
”Okey na. Tulog na ang Mommy. Hindi na niya tayo maririnig."
"Andami mo namang libro. Hilig mo sigurongmagbasa." Huwag nang marami pang tinatanong!
"Oo. Paborito ko nga ang mga mystery and crime stories eh. Gusto mo munang maligo?”
“Hindi na. Baka magtaka pa ang Mommy mo na may naliligo pa sa ganitong oras ng gabi dito sa bahay ninyo.”
“Don’t worry. Sanay na siya sa akin na late nang naliligo. Nakahubad kasi ako kung matulog. Kailangang malinis na malinis ang aking katawan para hindi madudumihan ang kama.”
“Sa sahig na lang tayo kung gusto mo. Halika na.” Nasasabik ka na. Dali na, hihilahin mo na siya palapit sa kama.
“Wait. Hindi naman natin kailangang magmadali. I wanna enjoy this moment with you. Bihira ko na ring magawa ito mula nang nagkasakit si Mommy. Okey lang ba?”
Naknamputsa naman oo at nagkukuwento pa. Umpisahan na. May ilang linggo na ring hindi mo nagagawa ito. Nabuburat ka na. Hihilahin mo na dapat ang kamay niya palapit sa ‘yo!
”Ano nga pala ang pangalan mo? Ako si Lean.”
Bigla kang tatayo mula sa pagkakaupo sa kama. Hahapitin mo na siya sa balikat. Sabay kayong mauupo sa kama habang yakap-yakap mo siya. Uumpisahan mong hahalikan ang batok niya.
”Wait. May kiliti ako diyan. Ayyy! Sandali lang."
Hindi ka titigil sa pagpapagapang ng iyong dila mula sa kanyang batok patungo sa kanyang kanang tenga.
"Sandali. May itatanong ako. May napansin ka bang nakakita sa atin nang pumasok tayo ng bahay.”
Uungol ka para sabihing wala kang nakita. Hihigpitan mo ang yakap sa kanya habang gagapang ang mga kamay mo sa katawan niya.
“Sigurado ka bang wala talaga? Magagalit kasi ang Mommy kapag nalaman niyang pinag-uusapan ako ng mga kapitbahay nang dahil sa pagpunta mo rito. Mabuti at hindi ka nakitang narito. Ano nga palang pangalan mo?”
“Ador.” Sinigurado mong walang nakakita sa'yo kanina. Hindi ka dapat makita ng mga tao na pumasok at lumabas sa bahay nila. Kaya kailangang tapusin mo na. Tumatakbo ang oras.
“Ador. Ano ba ang kaya mo, Ador? Ang sarap namang pakinggan ng pangalan mo. Ador. Parang minamahal ng marami. Simply adored. Kahangahanga. Sige, paligayahin mo ako Ador. Ganyan. Matagal ko na ring gustong hangaan ako. Ayaw lang ng Mommy. Simutin mo ang bango ko. Lamutakin mo ako. Ang sarap niyan. Dilaan mo pa ako diyan. Sobrang higpit minsan ng Mommy. Sing and dance ka ba, Ador?”
“Kahit ano, gagawin ko para sa ‘yo. Basta sa huli, gagawin ko rin ang gusto ko.”
”Ano ba ang gusto mo? Type mo ba ito Ador?”
Sige, hahayaan mo siyang sipsipin ang tenga mo. Dilaan ang leeg mo habang unti-unti kang maghuhubad. Tatanggalin mo na ang iyong t-shirt habang patuloy na binabasa ka ng laway niya. Itatapon mo sa tabi ng kama ang iyong pantalon. Gagapang ang mga kamay mo para hubaran din siya. Hahayaan mo na siyang magpakasasa. Magpakasawa. Dahil mayamaya, bago niya marating ang sukdulan...
”May binubulong ka Ador? Wait, nag-e-enjoy ka ba? Nasasarapan ka ba?”
”Mahalaga ba sa iyo kung nasasarapan ako?”
”Oo naman. Kailangan nasasarapan ka rin. Sayang naman ang oras mo sa akin kung hindi ka man lang mag-e-enjoy. Hindi lang naman siguro ang ibabayad ko ang pinunta mo dito.”
Hindi nga. Hindi pera. Ikaw, ikaw ang ipinunta ko dito. Ang dugong titilamsik sa gilit mong leeg ang pakay ko.
”Alam mo Ador, iba ka kung makatitig. Parang may sinasabi ang mga mata mo kapag natatahimik ka. Nahihiwagaan tuloy ako sa iyo. Ano ba ang misteryo sa likod ng iyong mga titig?”
Huwag mo nang hahayaang magsalita pa siya. Hahalikan mo na dapat. Mariin. Mapusok. Matagal. Hanggang halos hindi na siya makahinga.
Igagapang mo na rin ang mga kamay mo sa kanyang baywang, likod, dibdib, leeg. Ahh, kaysarap damhin ang mapuputi niyang leeg. Nararamdaman mo na ba ang pabilis nang takbo ng kanyang pulso? Naaalala mo tuloy si Joseph. Yung kauna-unahan sa kanilang lahat.
Ang tanga-tanga ng baklang yun. Sukat ba namang hintuan ka ng sasakyan niya habang naglalakad ka sa kahabaan ng Taft. Hindi ba niya alam na delikado yun at maaari siyang madisgrasya sa basta-bastang pagpi-pick-up ng kung sino. Ikaw pa ang natiyempuhan niya. Eh nanginginig ang kamay mo noon dahil hindi mo napuruhan ang pinatira ko sa iyong lasing na hahara-hara sa daan sa likod ng PWU. Akala niya siguro, isa ka sa mga callboy na nakatambay doon. Napagkamalan ka. Napukpok mo tuloy ng plorera ang ulo niya. Natawa na nga lang ako sa bigla niyang pagmamakaawa. Putang ina niya! Akala niya nagpapakana ka sa puwet. Ano ka, bakla ring katulad niya?
Kaya nang nakita mo ang dugong sumirit sa ulo niya ay tuwang-tuwa ka. Nailabas mo na rin ang galit mo. Ganun pala ang pakiramdam. Walang kasing-sarap na paglaya. Dugo lang pala ang kapalit sa mga gabing hindi ka makatulog dahil sa naipong galit sa iyong dibdib. Putang-ina kasing mga magulang mo. Bakit ka ba nila pinabayaang palakihin ng tiyahin mo? Putang ina nilang tatlo!
”Aray! Sandali Ador. Masakit. Dahan-dahanin mo naman ang kagat. Baka dumugo.”
”Pasensiya na. Masyado lang akong nadala.” Huwag ka nang humingi pa ng dispensa. Ituloy mo na!
Muli mo siyang hahagkan sa gilid ng labi. Pahihigain sa kama. Hahawakan ang kanyang mga kamay palayo sa kanyang ulo habang idinidiin mo ang iyong katawan sa kanyang katawan. Iindayog ka habang kinikiskis mo ang tumitigas mo nang ari sa kanya. Didilaan mo ang kanyang kili-kili. Sisipsipin mo ang kanyang utong. Tatakbuhin ng dila mo ang kahabaan ng kanyang tiyan hanggang sa kanyang likod. Padadapain mo siya at muling papatungan. Didilaan ang batok. Pababa. Hanggang sa mga pisngi ng kanyang likuran. Aabutin ng kamay mo ang kanyang ari para bayuhin. Babayuhin mo siya habang nilulunod mo ang kanyang likuran ng iyong laway.
Maghahanda ka na para saksakin siya nang patalikod. Igagapang mo ang isa mong kamay palapit sa iyong pantalon kung saan mo itinago ang maliit mong balisong. Ang balisong na itatarak mo sa kanyang likuran. Dali, habang tumitirik pa ang mga mata niya sa sarap. Kakapain mo ang balisong. Handang handa na siya para saksakin mo. Makukuha mo na ang balisong. Mahahawakan ito. Pinag-iisipan mo na kung papaano iuumang na sa likod niya ang balisong habang pabilis na pabilis ang paglalaro ng iyong dila.
“Sandali.”
Bumalikwas siya. Itatago mo sa iyong likod ang balisong.
“Ang Mommy! Mukhang nagising si Mommy. May narinig ka bang ingay mula sa taas?”
Hindi ka makakapagsalita. Hihingalin ka. Manghihinayang. Malapit na malapit na. Matatahimik ka na naman sana.
”Patayin natin ang ilaw para akalain niyang tulog na ako. Sandali lang ha.”
Hahabulin mo siya ng tingin sa gilid ng iyong mata habang ipinupuwesto mo sa iyong likod ang balisong para hindi niya makita. Hindi mo ipapahalata ang lakas ng tambol sa iyong dibdib at ang nag-aapoy mong mga mata. Magdedesisyun ka na oras na patayin niya ang ilaw ay tatakbuhin mo siya at gigilitin na ang leeg. Katulad ng mangilan-ngilan na ring pumik-ap sa iyo nitong mga nakaraang buwan. Papatayin mo silang lahat na mga bakla. Katulad ng gustong-gusto mong gawin sa tiyuhin mo sa probinsiya. Babasagin mo ang bungo ng putang inang bakla.
Didilim ang silid sa biglang pagpatay sa ilaw. Aaninagin mo siya. Tatayo ka palayo sa kama at palapit sa may switch ng ilaw. Papakinggan ang kanyang paggalaw upang undayin na ng saksak. Hihigpitan mo ang hawak sa balisong.
Pero hindi mo siya maaninag. Hindi mo makikita kung saan siya nakatayo. Hindi mo maririnig ang kanyang paghinga. Putang ina! Nasaan na ang putang inang bakla?
Magugulat ka sa malakas na pagpalo sa ulo mo. Mabubuwal ka. Mamimilipit sa sakit habang sunud-sunod ang pagpalo sa iyong katawan at ulo.
Huwag ang aking ulo!
Ahhhh! Anong nangyayari? Huh?! Nakakabulag ang ilaw!
Ang bakla. Nasaan ang putang-inang bakla? Hayun sa harap. Nakatayo ang bakla na may hawak na libro na nababalutan ng dugo. Ng aking dugo!
Huwag! Wala akong kasalanan sa iyo! Maawa ka!
”Putang ama mong kolboy ka! Putang ina ka!”
Hindi ka mapakali. Kanina ka pa nakahiga sa kama mo pero hindi mo pa rin maipikit ang iyong mga mata. May hinahanap kang kulang ngayong gabi. May hinahanap kang kakaibang pakiramdam na ilang araw mo na ring pilit na kinakalimutan. Pilit na binabalewala.
Ngunit sa gabing ito ay hindi ka na makakapagpigil. Babangon ka sa iyong pagkakahiga. Magbibihis at lalabas ng bahay. Sasakay sa jeep hanggang sa matatagpuan mo ang taong makakapagbalik sa iyong nawawalang pakiramdam.
Iyon, ang taong yun na nakatayo malapit sa inabandonang phone booth sa gilid ng kalsada. Papara ka dahil kinakailangan mo nang bumaba ng jeep. Lalapitan mo siya. Ilalabas mo ang iyong sigarilyo. Makikisindi ka.
“Pwedeng makisindi?”
Kukunin mo ang sigarilyo niya. Hihithit ka nang dahan-dahan. Ngingiti ka pagkatapos mong bumuga. Kakausapin mo siya.
”Thanks. Anong oras na ba?”
“W-wala akong relo eh,”
Ayan, sinagot ka na niya. Didiskartehan mo na. Dali na, nangangati ka na, di ba? Huwag mo nang palalagpasin. “Hindi pa naman siguro hatinggabi. Pwede pa tayong pumunta sa kung saan.”
“S-saan mo naman gustong pumunta?”
“Sa langit saan pa.”
“Hindi ako nagmomotel. Nakakahiya.”
“Hindi motel ang ibig kong sabihin. Pwede naman akong sumama sa iyo kahit saan mo dalhin.”
“Magkano ba? Wala akong pera eh. Di pa ako sumusuweldo.”
“Don’t worry, mura lang ako.”
“Baka naman mamaya tagain mo ako, hindi kita mabayaran.”
“Pwede na sa iyo ang eight hundred?”
”Ang mahal naman. Three hundred lang ang kaya ko.”
”Mababa. Six fifty.”
Kukunin mo ang kamay niya. Ihahagod mo sa harapan ng maong mo. Hahayaan mong pisilin niya ang bukol mo. Hindi mo bibitawan ang kamay niya hanggang hindi pa niya nararamdaman ang iyong kabuuan.
”Okey ba?”
”Three hundred lang talaga.”
Huwag ka nang makipagtawaran. Pwede na yan. Hindi naman pera ang kailangan mo, di ba?
”Halika na. Baka may pulis pang makatiyempo sa atin dito. Ma-bagansiya pa tayo.”
“Heto na ang taxi.”
Tatanungin mo sya kung saan nakatira at kung may kasama sa bahay. Mahirap na. Baka masayang lang ang gabing ito. Kailangang hindi ka mamukhaan na kasama niya. “Malayo ba sa inyo?”
“Sakay na. Manong, sa Cubao ho. Sa may E Rodriguez.”
Muli mong hahawakan ang kamay niya. Ipapatong mo sa iyong kaliwang hita na hindi mahahalata ng driver. Muli mong ipapahawak ang pintog ng pagnanasa mo.
“Mama, kanan po tayo dyan. Sa tabi na lang ho.”
Masuwerte ka. Wala na'ng mga tao dito sa labas ng kalsada nila. Pero huwag ka pa ring didikit sa kanya para hindi halatang kasama mo siya. Tahimik ka lang na susunod. Nararamdaman mo na ba ang kaba?
”Halika na sa loob. Dahan-dahan ang pasok ha. Hindi ko pa sigurado kung tulog na si Mommy.”
Tatanungin mo nang pabulong kung may kasama pa siya maliban sa nanay niya. ”Ilan ba kayo dito?”
”Dalawa lang kami ni Mommy. Sa taas siya natutulog. Dito ako sa baba. Itong kuwarto ko. Pasok ka. Sisilipin ko lang ang Mommy. Sandali lang ha.”
Malaki ang bahay nila kung para sa dalawang tao lang. Malaki rin ang kuwarto niya para sa iisang tao. Para lang maliit dahil sa napakaraming nakatambak na libro. Walang gaanong dekorasyon ang silid. Iisang poster lang ng isang banyagang artistang lalaki ang nakadikit sa dingding. River Phoenix, 1970-1993.
Malaki ang kama. Mukhang malinis at bagong laba ang pulang-pulang kubrekama. Malambot. Masarap sigurong mahiga sa kanyang kama.
Ahh. Tamang-tama ang dilim ng ilaw sa gagawin mo. Mukhang susuwertehin ka ngayong gabi. Nararamdaman mong bumibilis na ang tibok ng iyong puso. Nag-uumpisa nang kumulo ang iyong dugo.
”Okey na. Tulog na ang Mommy. Hindi na niya tayo maririnig."
"Andami mo namang libro. Hilig mo sigurongmagbasa." Huwag nang marami pang tinatanong!
"Oo. Paborito ko nga ang mga mystery and crime stories eh. Gusto mo munang maligo?”
“Hindi na. Baka magtaka pa ang Mommy mo na may naliligo pa sa ganitong oras ng gabi dito sa bahay ninyo.”
“Don’t worry. Sanay na siya sa akin na late nang naliligo. Nakahubad kasi ako kung matulog. Kailangang malinis na malinis ang aking katawan para hindi madudumihan ang kama.”
“Sa sahig na lang tayo kung gusto mo. Halika na.” Nasasabik ka na. Dali na, hihilahin mo na siya palapit sa kama.
“Wait. Hindi naman natin kailangang magmadali. I wanna enjoy this moment with you. Bihira ko na ring magawa ito mula nang nagkasakit si Mommy. Okey lang ba?”
Naknamputsa naman oo at nagkukuwento pa. Umpisahan na. May ilang linggo na ring hindi mo nagagawa ito. Nabuburat ka na. Hihilahin mo na dapat ang kamay niya palapit sa ‘yo!
”Ano nga pala ang pangalan mo? Ako si Lean.”
Bigla kang tatayo mula sa pagkakaupo sa kama. Hahapitin mo na siya sa balikat. Sabay kayong mauupo sa kama habang yakap-yakap mo siya. Uumpisahan mong hahalikan ang batok niya.
”Wait. May kiliti ako diyan. Ayyy! Sandali lang."
Hindi ka titigil sa pagpapagapang ng iyong dila mula sa kanyang batok patungo sa kanyang kanang tenga.
"Sandali. May itatanong ako. May napansin ka bang nakakita sa atin nang pumasok tayo ng bahay.”
Uungol ka para sabihing wala kang nakita. Hihigpitan mo ang yakap sa kanya habang gagapang ang mga kamay mo sa katawan niya.
“Sigurado ka bang wala talaga? Magagalit kasi ang Mommy kapag nalaman niyang pinag-uusapan ako ng mga kapitbahay nang dahil sa pagpunta mo rito. Mabuti at hindi ka nakitang narito. Ano nga palang pangalan mo?”
“Ador.” Sinigurado mong walang nakakita sa'yo kanina. Hindi ka dapat makita ng mga tao na pumasok at lumabas sa bahay nila. Kaya kailangang tapusin mo na. Tumatakbo ang oras.
“Ador. Ano ba ang kaya mo, Ador? Ang sarap namang pakinggan ng pangalan mo. Ador. Parang minamahal ng marami. Simply adored. Kahangahanga. Sige, paligayahin mo ako Ador. Ganyan. Matagal ko na ring gustong hangaan ako. Ayaw lang ng Mommy. Simutin mo ang bango ko. Lamutakin mo ako. Ang sarap niyan. Dilaan mo pa ako diyan. Sobrang higpit minsan ng Mommy. Sing and dance ka ba, Ador?”
“Kahit ano, gagawin ko para sa ‘yo. Basta sa huli, gagawin ko rin ang gusto ko.”
”Ano ba ang gusto mo? Type mo ba ito Ador?”
Sige, hahayaan mo siyang sipsipin ang tenga mo. Dilaan ang leeg mo habang unti-unti kang maghuhubad. Tatanggalin mo na ang iyong t-shirt habang patuloy na binabasa ka ng laway niya. Itatapon mo sa tabi ng kama ang iyong pantalon. Gagapang ang mga kamay mo para hubaran din siya. Hahayaan mo na siyang magpakasasa. Magpakasawa. Dahil mayamaya, bago niya marating ang sukdulan...
”May binubulong ka Ador? Wait, nag-e-enjoy ka ba? Nasasarapan ka ba?”
”Mahalaga ba sa iyo kung nasasarapan ako?”
”Oo naman. Kailangan nasasarapan ka rin. Sayang naman ang oras mo sa akin kung hindi ka man lang mag-e-enjoy. Hindi lang naman siguro ang ibabayad ko ang pinunta mo dito.”
Hindi nga. Hindi pera. Ikaw, ikaw ang ipinunta ko dito. Ang dugong titilamsik sa gilit mong leeg ang pakay ko.
”Alam mo Ador, iba ka kung makatitig. Parang may sinasabi ang mga mata mo kapag natatahimik ka. Nahihiwagaan tuloy ako sa iyo. Ano ba ang misteryo sa likod ng iyong mga titig?”
Huwag mo nang hahayaang magsalita pa siya. Hahalikan mo na dapat. Mariin. Mapusok. Matagal. Hanggang halos hindi na siya makahinga.
Igagapang mo na rin ang mga kamay mo sa kanyang baywang, likod, dibdib, leeg. Ahh, kaysarap damhin ang mapuputi niyang leeg. Nararamdaman mo na ba ang pabilis nang takbo ng kanyang pulso? Naaalala mo tuloy si Joseph. Yung kauna-unahan sa kanilang lahat.
Ang tanga-tanga ng baklang yun. Sukat ba namang hintuan ka ng sasakyan niya habang naglalakad ka sa kahabaan ng Taft. Hindi ba niya alam na delikado yun at maaari siyang madisgrasya sa basta-bastang pagpi-pick-up ng kung sino. Ikaw pa ang natiyempuhan niya. Eh nanginginig ang kamay mo noon dahil hindi mo napuruhan ang pinatira ko sa iyong lasing na hahara-hara sa daan sa likod ng PWU. Akala niya siguro, isa ka sa mga callboy na nakatambay doon. Napagkamalan ka. Napukpok mo tuloy ng plorera ang ulo niya. Natawa na nga lang ako sa bigla niyang pagmamakaawa. Putang ina niya! Akala niya nagpapakana ka sa puwet. Ano ka, bakla ring katulad niya?
Kaya nang nakita mo ang dugong sumirit sa ulo niya ay tuwang-tuwa ka. Nailabas mo na rin ang galit mo. Ganun pala ang pakiramdam. Walang kasing-sarap na paglaya. Dugo lang pala ang kapalit sa mga gabing hindi ka makatulog dahil sa naipong galit sa iyong dibdib. Putang-ina kasing mga magulang mo. Bakit ka ba nila pinabayaang palakihin ng tiyahin mo? Putang ina nilang tatlo!
”Aray! Sandali Ador. Masakit. Dahan-dahanin mo naman ang kagat. Baka dumugo.”
”Pasensiya na. Masyado lang akong nadala.” Huwag ka nang humingi pa ng dispensa. Ituloy mo na!
Muli mo siyang hahagkan sa gilid ng labi. Pahihigain sa kama. Hahawakan ang kanyang mga kamay palayo sa kanyang ulo habang idinidiin mo ang iyong katawan sa kanyang katawan. Iindayog ka habang kinikiskis mo ang tumitigas mo nang ari sa kanya. Didilaan mo ang kanyang kili-kili. Sisipsipin mo ang kanyang utong. Tatakbuhin ng dila mo ang kahabaan ng kanyang tiyan hanggang sa kanyang likod. Padadapain mo siya at muling papatungan. Didilaan ang batok. Pababa. Hanggang sa mga pisngi ng kanyang likuran. Aabutin ng kamay mo ang kanyang ari para bayuhin. Babayuhin mo siya habang nilulunod mo ang kanyang likuran ng iyong laway.
Maghahanda ka na para saksakin siya nang patalikod. Igagapang mo ang isa mong kamay palapit sa iyong pantalon kung saan mo itinago ang maliit mong balisong. Ang balisong na itatarak mo sa kanyang likuran. Dali, habang tumitirik pa ang mga mata niya sa sarap. Kakapain mo ang balisong. Handang handa na siya para saksakin mo. Makukuha mo na ang balisong. Mahahawakan ito. Pinag-iisipan mo na kung papaano iuumang na sa likod niya ang balisong habang pabilis na pabilis ang paglalaro ng iyong dila.
“Sandali.”
Bumalikwas siya. Itatago mo sa iyong likod ang balisong.
“Ang Mommy! Mukhang nagising si Mommy. May narinig ka bang ingay mula sa taas?”
Hindi ka makakapagsalita. Hihingalin ka. Manghihinayang. Malapit na malapit na. Matatahimik ka na naman sana.
”Patayin natin ang ilaw para akalain niyang tulog na ako. Sandali lang ha.”
Hahabulin mo siya ng tingin sa gilid ng iyong mata habang ipinupuwesto mo sa iyong likod ang balisong para hindi niya makita. Hindi mo ipapahalata ang lakas ng tambol sa iyong dibdib at ang nag-aapoy mong mga mata. Magdedesisyun ka na oras na patayin niya ang ilaw ay tatakbuhin mo siya at gigilitin na ang leeg. Katulad ng mangilan-ngilan na ring pumik-ap sa iyo nitong mga nakaraang buwan. Papatayin mo silang lahat na mga bakla. Katulad ng gustong-gusto mong gawin sa tiyuhin mo sa probinsiya. Babasagin mo ang bungo ng putang inang bakla.
Didilim ang silid sa biglang pagpatay sa ilaw. Aaninagin mo siya. Tatayo ka palayo sa kama at palapit sa may switch ng ilaw. Papakinggan ang kanyang paggalaw upang undayin na ng saksak. Hihigpitan mo ang hawak sa balisong.
Pero hindi mo siya maaninag. Hindi mo makikita kung saan siya nakatayo. Hindi mo maririnig ang kanyang paghinga. Putang ina! Nasaan na ang putang inang bakla?
Magugulat ka sa malakas na pagpalo sa ulo mo. Mabubuwal ka. Mamimilipit sa sakit habang sunud-sunod ang pagpalo sa iyong katawan at ulo.
Huwag ang aking ulo!
Ahhhh! Anong nangyayari? Huh?! Nakakabulag ang ilaw!
Ang bakla. Nasaan ang putang-inang bakla? Hayun sa harap. Nakatayo ang bakla na may hawak na libro na nababalutan ng dugo. Ng aking dugo!
Huwag! Wala akong kasalanan sa iyo! Maawa ka!
”Putang ama mong kolboy ka! Putang ina ka!”
Thursday, September 03, 2009
Three
It was unexpected but not impossible.
Last night, Chip and two of his friends from the province, Luke and Gian, shared some drinks with Bighani, Frederic, and I. It was past midnight when we started the session. They already had a few drinks earlier in Palar.
We were unable to finish a ‘lolo’ matador, the biggest size. I was already tipsy and lustful.
Gian gave up first. Chip explained that Gian had been drinking since five in the afternoon and they lacked sleep. Gian slept inside the room with only his boxer on.
Gian is brown-skinned and looked well enough to enflame my interest. He is young and lean and has a certain air of confidence in him. I kept glancing at him while we were drinking but could not totally flirt because Chip was there. Chip was supposed to be the only meal for the night.
Luke decided to sleep in the salon’s room beside Bighani. Bighani confided to me this morning that nothing happened daw with them because I warned him not to touch the guys. “Sabe?”
Frederic left near the end of the drinking session.
Chip borrowed a boxer short from me to sleep in. We settled in my bed with me as sandwich filler between Gian and him.
Gian woke up and started pinching my right nipple. I let him as my left hand moved all over Chip’s body. Chip was not hiding his erection. I stroke his penis while Gian continued to pinch my right teat ever so slowly.
Chip suddenly got up and told me that he was going to pee. I wasted no time in putting Gian's erection into my mouth when Chip left the room. I played with it with my tongue until I was certain that Chip was about to enter the room again.
I repositioned my body and hugged Chip again when he came back to bed. It was Gian's turn to leave the room under the pretense of watching the movie that Luke had played in the main room of the Salon.
I started on him by licking Chip's nipples one after the other. I heard him moaning as he usually does. I slowly moved my tongue downwards and met with his glans penis which I removed from his boxer. I moved my head up and down as I listen to Chip's continuous moaning. I did not stop the movements of my lips, tongue, neck, and cheeks as Gian entered the room pretending that nothing was happening.
Gian lied down next to Chip as I continued to suck Chip. I moved my right hand and groped Gian's hardened penis. I took it out of his boxer too and stroked it up and down.
As the two men seemed oblivious of the fact that I was doing them both, I resigned wholeheartedly to the scene. I sucked them alternately as both of my hands helped. It was Chip who came first which was followed by Gian shortly.
There was no mess to clean up afterwards. I slept as soon as my back touched the bed.
Last night, Chip and two of his friends from the province, Luke and Gian, shared some drinks with Bighani, Frederic, and I. It was past midnight when we started the session. They already had a few drinks earlier in Palar.
We were unable to finish a ‘lolo’ matador, the biggest size. I was already tipsy and lustful.
Gian gave up first. Chip explained that Gian had been drinking since five in the afternoon and they lacked sleep. Gian slept inside the room with only his boxer on.
Gian is brown-skinned and looked well enough to enflame my interest. He is young and lean and has a certain air of confidence in him. I kept glancing at him while we were drinking but could not totally flirt because Chip was there. Chip was supposed to be the only meal for the night.
Luke decided to sleep in the salon’s room beside Bighani. Bighani confided to me this morning that nothing happened daw with them because I warned him not to touch the guys. “Sabe?”
Frederic left near the end of the drinking session.
Chip borrowed a boxer short from me to sleep in. We settled in my bed with me as sandwich filler between Gian and him.
Gian woke up and started pinching my right nipple. I let him as my left hand moved all over Chip’s body. Chip was not hiding his erection. I stroke his penis while Gian continued to pinch my right teat ever so slowly.
Chip suddenly got up and told me that he was going to pee. I wasted no time in putting Gian's erection into my mouth when Chip left the room. I played with it with my tongue until I was certain that Chip was about to enter the room again.
I repositioned my body and hugged Chip again when he came back to bed. It was Gian's turn to leave the room under the pretense of watching the movie that Luke had played in the main room of the Salon.
I started on him by licking Chip's nipples one after the other. I heard him moaning as he usually does. I slowly moved my tongue downwards and met with his glans penis which I removed from his boxer. I moved my head up and down as I listen to Chip's continuous moaning. I did not stop the movements of my lips, tongue, neck, and cheeks as Gian entered the room pretending that nothing was happening.
Gian lied down next to Chip as I continued to suck Chip. I moved my right hand and groped Gian's hardened penis. I took it out of his boxer too and stroked it up and down.
As the two men seemed oblivious of the fact that I was doing them both, I resigned wholeheartedly to the scene. I sucked them alternately as both of my hands helped. It was Chip who came first which was followed by Gian shortly.
There was no mess to clean up afterwards. I slept as soon as my back touched the bed.
Wednesday, September 02, 2009
Yellow
"Look at the stars,
Look how they shine for you,
And everything you do,
Yeah they were all yellow..."
Noynoy is running. I'm surely voting for him. No one else compares when integrity comes into the frame.
Never mind that he is young. Never mind every other issue that they will throw at him. The important thing is he inspires me to do good and to care more for my country.
I was among the thousands who line up just to view the body of his mother, former President Cory Aquino. But we were late in lining up for the last viewing. The rain was making us crazy, tired, and hungry. Kristi and I gave up two-thirds of the way when the line was not moving anymore.
I will never give up now in support of his candidacy.
Not Erap. Not Manny. Not Noli. Not Eddie. Not Teddy.
It's Noynoy for President!
Never mind that he is young. Never mind every other issue that they will throw at him. The important thing is he inspires me to do good and to care more for my country.
I was among the thousands who line up just to view the body of his mother, former President Cory Aquino. But we were late in lining up for the last viewing. The rain was making us crazy, tired, and hungry. Kristi and I gave up two-thirds of the way when the line was not moving anymore.
I will never give up now in support of his candidacy.
Not Erap. Not Manny. Not Noli. Not Eddie. Not Teddy.
It's Noynoy for President!
Saturday, August 29, 2009
Dreams
Enero sa Panaginip (Huling Bahagi)
Si Danny ang kaunaunahang naging kasintahan ni Alex. Naging sila dalawang taon na ang nakakaraan sa loob lang ng dalawang buwan. Magkababayan sila sa Sorsogon. Tatlong taon ang tanda niya dito.
High school pa lang si Danny ay may gusto na si Alex dito. Magkokolehiyo si Alex noon nang nagkakilala sila. Kasamahan niya si Danny sa Youth Charismatic Movement ng kanilang bayan. Sumali siya sa grupo noong bakasyong iyon bago siya pumasok ng kolehiyo para sana hanapin muli ang lugar ng Diyos sa kanyang buhay pagkatapos na nagpakilala ang daigdig ng kamunduhan sa kanya.
Maputi si Danny. Mestisuhin. Pantay-pantay ang mga ngipin. Mga katangianag unang napapansin niya sa mga lalaki. Ngunit hindi sa pisikal na kaanyuan ni Danny tuluyang nahulog si Alex. Mabait din ito. Masarap kausap. At may isyung nakabalot sa katauhan.
Higit sa lahat, ang pagiging anak sa labas ni Danny at ang pagkakaroon ng ina nito ng kabit na tomboy, ang tuluyang humigop kay Alex para magustuhan si Danny. Noon pa man, naaakit na siya sa mga lalaking sa palagay niya ay may malalaking problemang katulad nina Lloyd at Danny. Gustung-gustong ilaro ni Alex sa kanyang isip na siya ang magiging hingaan ng sama ng loob ng mga lalaking iyon.
Kinaibigan ni Alex si Danny. Binarkada. Niyaya sa mga inuman tuwing nauuwi siya ng bayan nila kapag wala siyang pasok sa kolehiyo. Isinama sa mga lakad nilang magkakaibigan.
Sa isang inuman sa bahay ng kaibigan niyang si Peter, nalasing siya at tinangka niyang halikan si Danny. Pumalag si Danny sa umpisa ngunit dahil sa pagpupursige ni Alex at sa kalasingan ni Danny kaya ito ay walang nagawa kundi magpaubaya. Ngunit biglang nagyayang umuwi ang isang kaibigan ni Danny. Hindi na napigilan nina Alex at Peter ang mga ito. Inihatid nilang magkakaibigan sina Danny sa sakayan ng tricycle.
Hindi na kinausap ni Danny si Alex kinabukasan. Nagalit ito. ”Nag-take advantage ka raw sa pagiging magkaibigan ninyo,” sisi ni Peter kay Alex. Hindi na nagpumilit si Alex na makipagkasundo. Kung ayaw niya di huwag, pagmamalaki niya. Noon pa man ay hindi na madali sa kanyang ipaglaban ang nararamdaman.
Nakapagtapos ng kolehiyo si Alex at nakapagtrabaho na sa Maynila ngunit iilang beses lang uli sila nagkasalubong ng landas ni Danny. Hanggang hi at hello na lang ang nababanggit nila kung hindi man bahagyang pagtango ng ulo ang ginagawa pag nagkikita.
Dalawang taon nang nagtratrabaho si Alex sa Maynila nang nagkita silang muli ni Danny. Wala na ang pagmamalaki nila sa isa’t-isa. Naging magkaibigan uli sila. Dahil siguro sa lungkot at hirap ng buhay-Maynila kaya hindi na nailang sa kanya si Danny. Nagtratrabaho nang mga panahon iyon bilang sales clerk si Danny sa isang tindahan ng mga kagamitang pang-bahay.
“Diri man siguro dahil sa pagkamundo,” paliwanag ng kaibigan niyang si Sherwin na walang kaalam-alam sa pagkakagustong napupukaw sa puso ni Alex para dito, na hindi kalungkutan ang dahilan kung bakit naging magkaibigang muli sila ni Danny. Nasa Chow King sila sa SM City at hinihintay ang paglabas ni Danny sa duty nito. “Nag-mature lang siguro kamo pareho.”
“Yeah, right,” ngiti ni Alex. “Pero, ang mahalaga magkaibigan na kaming muli.”
Hindi na nagsalita si Sherwin. Tuloy ang pagnguya nito sa malalaking yelo ng halu-halo habang ninanakawan ni Alex ng mga makahulugang tingin.
-----------------------------------------------------------------------
“Pero di kami nag-sex ni Danny, ever,” palaging dagdag ni Alex kapag naikukuwento niya ang nangyari sa kanila ni Danny sa kanyang mga kaibigan. “At di siya bading, ‘no.”
“Akala mo lang yun,” puna ni Vince. Umuwi ito mula sa Texas noong nakaraang Pasko para bisitahin ang pamilya at ang kasintahan nito ng dalawang taon na kaibigan na rin ni Alex. Nasa Café Figaro sila sa Glorietta sa huling linggo ng Disyembre. “Saka, sino naman ang maniniwala na walang nangyari sa inyo? Di ba naging magdyowa kayo?”
“Oo nga,” paliwanag ni Alex. “Pero yung pag-agree ko na magkaroon kami ng relasyon ay delayed reaction ko sa aking naramdaman sa kanya noong nag-uumpisa pa lamang ang aming pagiging magkaibigan. Isa pa, nang nagkasundo kaming maging magdyowa, siya dahil sa akin lang daw siya pupuwedeng makipag-relasyon kung sa bading din lang, at ako dahil frustrated na ako sa aking pag-asam na magugustuhan ni Sherwin, ay out of deep respect na lang namin sa isa’t-isa. Wala na yung dating kalibugan. Kaya siguro madali ring nawala. Lalo na at close na kami ni Sherwin noon, pero iba nang istorya yun.”
Wala pa rin ang paniniwala sa mga mata ni Vince.
“You don’t have to believe me,“ diin ni Alex sa patuloy na pagdedepensa sa sarili kay Vince. Nasa apartment na sila na inuupahan ng magkasintahan. “Wa’ na ako care kung naniniwala man kayo o hindi. Frankly my dears, ‘no, wala na akong paki.“ Sabay irap sa hindi pa rin pag-amin na may nangyari na sa kanila ni Danny.
Natawa si Vince at kinindatan ang kasintahang si Arnold. “Here we are again. Lumalabas na naman ang pagka-artista ng isa dito.”
Hindi na umimik si Alex. Inikot niya ang kanyang mga mata sa kuwartong tinutulugan ng magkasintahan. Sinuri ang bawat sulok. Natuwa siya sa kanyang sarili nang malaman na wala na ang mga bakas ng mga gulong naranasan ng silid nang dahil sa mga away ng kanyang mga kaibigan: ang wasak na seradura ng pintuan, ang basag na salamin ng aparador, ang warak na telepono, ang putol na isang paa ng kama. Matatag lang siguro ang pagmamahalan ng dalawa. Hindi na basta mabubuwag ang pag-ibig at pag-uunawaang umusbong na nang tuluyan at nagtali sa dalawa para tumagal ng mahigit sa dalawang taon nang pagsasama. Si Vince na nakatutok na ang buong katinuan sa kasintahan. At ang kasintahan nitong si Arnold, na ang pagmamahal kay Vince ay inakala ni Alex na larawan ng isang matibay na pader na hindi na mapapabagsak kaylanman ng kung ano mang unos.
Nilingon ni Alex ang nakaupo sa kamang si Arnold. Bakit nga ba hindi niya kaya ang lakas ng loob nitong ipaglaban ang pag-ibig ? Bakit ba napakadaling sumuko sa bawat pagkalulong niya sa pagmamahal lalo na at alam niyang wala nang dapat pang ipaglaban para panatilihin ito? Tulad nga ng pagmamahal niya noon kay Sherwin. At ang pagmamahal niya noong Enero kay Lloyd.
“Ano na ba ang lagay ninyo ni Lloyd?“ tanong ni Arnold kay Alex, limang araw bago ang kasal ni Marie sa UP. Bumalik na noon sa Texas si Vince habang nasa McDonald’s Greenbelt naman sina Alex, Orlan, at Arnold. Mapayapa at mabituin ang gabing iyon ng Enero sa Makati.
“Friends pa rin kami,” sagot ni Alex.
“So what else is new?” puna ni Arnold. “Eh, mahal mo nga bang talaga si Lloyd?”
“Di ko alam. Maybe. Ayokong aminin sa sarili ko dahil deep inside alam kong walang mangyayari sa amin. Sinabi na niya sa akin na hindi pa siya ready. Hanggang ngayon, mahal pa nga niya siguro ang ex niya.”
“Eh, bakit nariyan ka pa rin?“ si Orlan. “Umaasa ka pa bang magugustuhan ka ni Lloyd kapag nalimutan na nun yung ex niya? Asa ka pa ‘no? Magising ka na diyan sa bangungot mo, bakla.“
Gustong pagdiinan ni Alex na kakayanin niya ang pagbabalewala ni Lloyd sa kanyang nararamdaman hanggang kaya niya. Kahit sabihin pa ng mga kaibigan niyang marami namang ibang puwedeng pag-ukulan ng pagmamahal, hindi niya gagawing ibaling sa iba ang pagtingin. Sawang-sawa na si Alex sa pagsuko. Sa pagkakataong iyon, nais niyang ipaglaban ang minimithi ng kanyang puso.
Ngunit napakahirap palang gawin iyon. Sa mga sumunod na araw, nalaman ni Alex kung anong klaseng tapang ang kailangan para matumbasan niya ang lakas ng loob na ipinaramdam ni Arnold para ipaglaban ang pagmamahal nito kay Vince at ni Orlan para patagalin ng halos apat na taon ang relasyon nito sa dating kasintahang naglaho nang parang bula nang nakapag-asawa.
Unti-unti, dumating kay Alex ang pagsuko. Hindi pa niya alam noon na katulad niya, bago natapos ang taon, nakaramdam din ng pagsuko sina Arnold at Orlan.
-----------------------------------------------------------------------
Kahit ilang ulit pang tawa ni Alex, hindi pa rin niya naikubli ang mga kurot sa puso na dulot ng walang pagdadalawang-isip na pagtanggap ni Lloyd sa mga parinig ni Boboy, isa sa mga bisita sa isang munting pagdiriwang sa bahay ni Lloyd. Sabihin man niya nang paulit-ulit sa sarili na wala siyang karapatang masaktan dahil wala naman silang relasyon ni Lloyd, hindi pa rin naalis ang kung anong hapding naramdaman niya lalo na nang pumagitna sa kanilang pagkakahiga sa sofa bed si Boboy.
Hindi umimik si Alex. Ayaw niyang gumawa ng maling hakbang. Naisip niya na hindi na niya gagawin ang dati niyang reaksiyon sa katulad na sitwasyon. Hindi na siya bata kaya hindi siya aalis nang walang paalam. Kailangan niyang magtimpi.
Naghintay ng ilang minuto si Alex habang pilit siyang inaalo ni Lloyd sa pamamagitan ng paghipo nito sa kanyang braso at paglipat ng pagkakahiga sa pagitan nilang dalawa ni Boboy. Ngunit sa gilid ng hindi na halos kumurap na mata ni Alex, nakita niya ang pagdausdos ng kamay ni Lloyd sa harapan ng suot na panloob ni Boboy. Muli, sinalakay si Alex ng mga kurot sa puso. Nanikip ang kanyang dibdib. Naramdaman niyang para siyang itinutulak ng palakas na palakas na hangin sa pagtulay sa isang manipis na alambre. Tumingin siya sa kanyang paanan at nahilo sa napakalawak na kadilimang naghihintay sa kanya. Naghabol siya ng hininga.
Tumayo si Alex nang dahan-dahan at tinungo ang palikuran. Naramdaman niya sa likod ng kanyang ulo ang pagtagos ng titig nina Lloyd at Boboy sa kanya. Hindi siya lumingon sa dalawa. Kinausap niya ang sarili sa salamin ng palikuran kung kaya pa niya ang nangyayari. Pinilit niyang papatakin ang kanyang mga luha ngunit walang kapayapaan na bumaba sa kanyang mga mata.
Tumuloy siya sa hapag-kainan nang bumalik siya sa salas at nag-ayos ng mga kalat na naiwan ng mga nagsiuwian nang kasali sa kasayahan. Tumulong sa kanya si Raphael, isa sa mga kaibigan nila ni Lloyd. “Bukas niyo na gawin yan,“ pakiusap ni Lloyd na kayakap pa rin si Boboy. Hindi siya umimik at ipinagpatuloy ang ginagawa.
Nang nakauwi na si Boboy, may binulong si Lloyd sa kanya. “Selos ka ‘no?“ kantiyaw nito. Pilit ang ngiti ni Alex. “Siguro nga,“ sagot niya. “Pero hindi ko rin alam.“
Ang alam ko lang, sulat niya sa kanyang journal kinabukasan, nakita ko ang sarili ko sa kaibigan natin. Na puwede mo palang pagbigyan ang mga pantasya ng kung sino mang magkakagusto sa iyo. Hindi nga pala talaga ako mahalaga sa iyo. Isa lang ako sa kanila. Hindi ako umimik dahil masakit palang tanggapin ang katotohanan. Na ako kaylanman, ay hindi magiging espesyal sa iyong paningin.
Lalong napatunayan ni Alex ang lugar niya sa puso ni Lloyd nang isang araw ay naisipan ng dati nitong kasintahan na tumira ng ilang araw sa bahay ni Lloyd. Nalito si Lloyd sa desisyun ni Bernie. Tumawag ito sa opisina ni Alex at nagkuwento. Humingi ng tulong.
Nagbigay siya ng oras ng kanyang pagpunta sa bahay ni Lloyd. Sige, mag-usap tayo mamaya, sinabi niya kay Lloyd.
Ilang beses siyang tumawag kay Lloyd bago pumunta ng Quezon City mula sa kanyang opisina para sabihing papunta na siya. Nasa McDonald’s Quezon Avenue siya nang nakita niyang dumaan ang kotse nito. Tumayo si Alex at tinungo ang bahay ni Lloyd.
Sa tingin ni Alex ay hindi magkandaugaga si Lloyd nang pagbuksan siya nito ng gate. Nasa telepono raw si Bernie kaya agad-agad itong bumalik ng bahay nang nabuksan ang gate. Habang naglalakad siya palapit sa pintuan ng bahay ni Lloyd ay naramdaman niya ang muling paggalaw ng alambreng kanyang tinutulayan. Nakita niyang malayo pa ang kabilang dulo ng bangin subalit hindi na siya halos makagalaw sa gitna sa lakas ng ihip ng hangin. Wala na ang mga bulalakaw sa dilim.
Tumunog ang telepono nang nasa sala na si Alex. Sinagot ito ni Lloyd at sa likod ng bahay nakipag-usap. Tinungo ni Alex ang kuwarto ni Lloyd at hinayaan niyang lamunin siya ng kadiliman ng silid. Nahiga siya sa kama at matagal na tumitig sa kisame habang naririnig niya ang pakikipag-usap ni Lloyd sa dati nitong kasintahan.
Mahal mo pa rin siya, muli, ang kanyang journal na naman ang napagbuntungan ni Alex. Kahit ano pa ang sabihin mo sa akin na salungat sa pangungusap na iyon ay di kita paniniwalaan. Nakita ko kahapon kung paano ka naapektuhan ng kanyang mga tawag at mga desisyon. Maaaring nasasabi ko ito sa punto ko bilang nagmamahal sa iyo pero natanggap ko na nga sa aking sarili kahit na masakit na hanggang magkaibigan lang talaga tayo na siya mong sinabi sa kanyang sitwasyon natin sa telepono. Oo, talagang nasasaktan ako pero hindi bida sa araw na ito ang aking nararamdaman, at gusto ko namang ipaalam ang aking one-cent worth of advise sa nangyayari sa inyo.
Tumigil si Alex sa pagtipa sa kanyang laptop at kinusot ang mata.
Sana nga matapos na itong nangyayari sa inyong dalawa, pagpapatuloy ni Alex. Panahon na para kumprontahin ninyo ang inyong mga sarili. Sige, hindi ko masasabi sa kanya yun dahil di ko naman siya kilala pa. Pero ikaw, sa palagay ko naman ay kilala na kita. Hindi pa man ganoon kalalim ngunit sa magtatatlong buwan na nating pagiging magkaibigan, nababasa ko na rin ang ilan sa iyong katangian at kagustuhan. At uulitin ko, mahal mo pa siya.
Nasabi ko ito dahil hindi mo pa rin mabitawan ang galit mo sa mga nangyari sa inyo. Alam ko dahil nangyari na sa akin na maaaring ibang sitwasyon ngunit halos parehong mga emosyon ang kasali. Nahihirapan ka ngang bitawan ang mga alaala niya. At habang di mo nagagawa yun, mananatili kang nakakulong sa kanyang anino. Hindi ko alam kung paano mo siya tuluyang bibitiwan pero hindi na siguro kailangang mag-usap pa kayo at sumbatan siya sa mga nangyari at hingan ng mga paliwanag. Kailangan lang kausapin mo ang iyong sarili na wala ka nang magagawa pa, hindi mo kasalanan ang lahat at pinapatawad mo na siya. Kung paano mo ito gagawin ay ikaw na ang magdedesisyon. Huwag mo lang idahilan sa akin na wala kang panahon. Kailangan mo nang gawin ito para mapanatag ang kalooban mo at magkaroon ka ng bagong kabanata sa iyong buhay-pag-ibig. Na alam ko naman na maaaring hindi talaga sa akin kundi kung kaninong iba pa.
Isinara ni Alex ang laptop pagkatapos. Nagdalawang-isip siya kung dapat pa niyang ipadala ang kanyang mga bagong sulat sa journal niya kay Lloyd. Nag-alala siya na labis na mabigat ang mga nilalaman nito na posibleng ikagalit ni Lloyd.
Nagpasya siyang huwag munang ipadala ang kanyang mga sulat. Noong gabing iyon ay nagbihis si Alex at nagdesisyong matulog sa bahay ni Lloyd. Tulog na ito nang dumating siya. Ginamit niya ang nahiram niyang susi. Nagpalit siya ng damit pantulog at tumabi kay Lloyd. Kinabukasan ay kasal ng kaibigan niyang si Marie.
-----------------------------------------------------------------------
“Saan tayo ngayon?” tanong ni Danny kay Alex nang nakababa sila ng FX.
“Uuwi na,” sagot kaagad ni Alex bilang pag-iwas sa ibig tukuyin ni Danny. Ayaw na niyang ulitin ang ginawa niya dati kay Danny. Pumayag siyang maging kasintahan nito noon kahit alam niyang si Sherwin ang kanyang mahal. Alam niyang hindi kaylanman magiging sapat ang pagmamahal niya kay Danny dahil si Lloyd naman ang sinisigaw ng kanyang puso sa panahong iyon. Ayaw niyang maging unfair dito. Kailangan muna niyang asikasuhin ang kalagayan nila ni Lloyd bago siya muling makipagkita kay Danny. Kailangan munang tapusin niya ang kanyang bangungot. Dapat na siyang magising. Dapat na siyang tumigil sa pagtulay sa alambre, magdesisyong tumalon na sa hangin, at gamiting muli ang kanyang mga pakpak sa pagbalik sa banging pinagmulan, may mga bulalakaw man o wala sa kadiliman. O dili kaya ay bumalik sa pananampalatayang matagal na niyang tinalikuran.
“Pa’no?“ tanong muli ni Danny.
“Sige na,“ ngiti ni Alex. “Umuwi ka na. Gabi na eh.“ Hindi na niya dinagdag na hahanapin na ito ng asawa. Alam niyang hindi masaya si Danny sa babaing pinakasalan. Hindi nito mahal ang napangasawa. Ngunit alam din niyang hindi dahil sa siya ang mahal nito kaya nasabi ni Danny na sila pa rin ang dapat na magkasintahan. Katulad niya, nilalamon rin si Danny ng kalungkutang dulot ng paghahanap sa tunay na pagmamahal.
“Ikaw?” hindi inalis ni Danny ang titig kay Alex.
“Uuwi na rin ako,” umiwas si Alex ng tingin. “Salamat sa pagsama mo sa akin. Ginulat mo naman ako sa tanong mo kanina. Pag-usapan na lang natin sa susunod kung ano man ang dapat mangyari sa ating dalawa. Okey lang ba?”
“Huwag mo nang bigyan ng pansin ang sinabi ko,” napangiti si Danny. “Yun na lang yun. O, pa’no, sakay na ako dito.”
“Magtawagan na lang tayo,” pamamaalam ni Alex. “Mag-ingat ka.”
Hinawakan ni Danny ang kamay ni Alex. Hindi pa rin naalis ang ngiti nito. Matagal silang nagtitigan nang walang sinasabi. Bumitaw si Alex. “Nandiyan na ang bus mo. I’ll call you.“
Sumakay ng bus si Danny nang walang lingun-lingon. Hindi tuminag sa pagkakatayo si Alex ng ilang minuto habang nagpapaalam sa hangin. Kailangan na nga niya munang magising. At hindi kailangang si Danny ang naroon sa kanyang pagkagising.
Umakyat si Alex sa overpass ng Guadalupe at muling tumingin sa dakong pinaglahuan ng bus na sinakyan ni Danny. Ramdam ni Alex na maraming buwan muna ang lilipas bago sila magkikitang muli ni Danny.
Umuwi si Alex sa bahay nila sa Bicutan ng gabing iyon. Hindi na niya tinawagan si Lloyd na hindi siya matutulog sa bahay nito. Alam niyang hindi na kailangan.
Binuksan niya ang kanyang journal na nakatago sa kanyang laptop at muling nagsulat. Napag-isip-isip ko na kailangang magpahinga muna ako sa pakikipagkita sa iyo, dugtong ni Alex sa naputol niyang sulat para kay Lloyd ng nakaraang gabi. Gusto ko nang malaman sa aking sarili kung tama nga ang nararamdaman ko sa ‘yo. Kailangan ko ito para sa kapayapaan ko.
Kulang pa pala ang lakas ko para kumapit sa pag-ibig ko sa iyo. Mas mahal ko pa nga siguro ang aking sarili. Mas gusto ko pa rin sigurong mapanatili ang dignidad ko kaysa makipaglaban na parang wala na akong ibang kasiyahang mararanasan kung hindi rin lang ikaw ang kasama ko. Alam kong somewhere out there ay naroon siya. Ang taong para sa akin talaga. Sana makayanan ko ang mga panibagong hirap sa paghahanap ko sa kanya, kung sino man siya.
Tumayo si Alex nang natapos ang pagsusulat. Binuksan ang bintana ng kanyang kuwarto at sumilip sa dilim ng kalsada. Naghikab siya.
Anong klase ba talagang kaligayahan ang hanap ko? pagtatanong ni Alex sa sarili. Tama ba ang sitwasyong hinahanapan ko ng aking kaligayahan?
Naalala niya ang sinabi niya kay Danny na pagdedesisyung suwayin na nang tuluyan ang kanyang ama at pumasok na ng seminaryo. Ano kaya kung gawin na niya? Panahon na para harapin niya ang kanyang ama. Napailing si Alex. Hindi. Hindi niya dapat gawing kanlungan sa kanyang pagtakas sa kalungkutan ang simbahan. Marami pang ibang pagkakataon. Isa pa, marami na siyang nagawang kamalian. Matatanggap pa ba ng Diyos ang masalimuot niyang nakaraan?
Napabuntung-hininga si Alex. Hindi na niya kayang labanan ang antok na nararamdaman. Gusto nang pumikit ng kanyang mga mata. Gusto nang mahiga, muling matulog nang pagod na niyang katawan. Sige, napag-desisyunan niya, kung sakaling hindi pa niya mahahanap ang isang lalaking makakatuwang niya sa hinahanap niyang kaligayahan bago matapos ang 1999, itutuloy na niya ang matagal na niyang kagustuhang maglingkod sa Diyos. Hindi na nga siya bata at kailangan na niyang magdesisyun pumayag man o hindi ang kanyang ama. Kailangan na niyang magapi ang mga bangungot na dulot ng kanyang pagkagising. Kailangan na niyang harapin ang ano mang dala ng kanyang mga pangarap sa gabing iyon. Kahit sa gabing iyon lang muna. Bahala na ang Diyos sa mga susunod pa.
Kinaibigan ni Alex si Danny. Binarkada. Niyaya sa mga inuman tuwing nauuwi siya ng bayan nila kapag wala siyang pasok sa kolehiyo. Isinama sa mga lakad nilang magkakaibigan.
Sa isang inuman sa bahay ng kaibigan niyang si Peter, nalasing siya at tinangka niyang halikan si Danny. Pumalag si Danny sa umpisa ngunit dahil sa pagpupursige ni Alex at sa kalasingan ni Danny kaya ito ay walang nagawa kundi magpaubaya. Ngunit biglang nagyayang umuwi ang isang kaibigan ni Danny. Hindi na napigilan nina Alex at Peter ang mga ito. Inihatid nilang magkakaibigan sina Danny sa sakayan ng tricycle.
Hindi na kinausap ni Danny si Alex kinabukasan. Nagalit ito. ”Nag-take advantage ka raw sa pagiging magkaibigan ninyo,” sisi ni Peter kay Alex. Hindi na nagpumilit si Alex na makipagkasundo. Kung ayaw niya di huwag, pagmamalaki niya. Noon pa man ay hindi na madali sa kanyang ipaglaban ang nararamdaman.
Nakapagtapos ng kolehiyo si Alex at nakapagtrabaho na sa Maynila ngunit iilang beses lang uli sila nagkasalubong ng landas ni Danny. Hanggang hi at hello na lang ang nababanggit nila kung hindi man bahagyang pagtango ng ulo ang ginagawa pag nagkikita.
Dalawang taon nang nagtratrabaho si Alex sa Maynila nang nagkita silang muli ni Danny. Wala na ang pagmamalaki nila sa isa’t-isa. Naging magkaibigan uli sila. Dahil siguro sa lungkot at hirap ng buhay-Maynila kaya hindi na nailang sa kanya si Danny. Nagtratrabaho nang mga panahon iyon bilang sales clerk si Danny sa isang tindahan ng mga kagamitang pang-bahay.
“Diri man siguro dahil sa pagkamundo,” paliwanag ng kaibigan niyang si Sherwin na walang kaalam-alam sa pagkakagustong napupukaw sa puso ni Alex para dito, na hindi kalungkutan ang dahilan kung bakit naging magkaibigang muli sila ni Danny. Nasa Chow King sila sa SM City at hinihintay ang paglabas ni Danny sa duty nito. “Nag-mature lang siguro kamo pareho.”
“Yeah, right,” ngiti ni Alex. “Pero, ang mahalaga magkaibigan na kaming muli.”
Hindi na nagsalita si Sherwin. Tuloy ang pagnguya nito sa malalaking yelo ng halu-halo habang ninanakawan ni Alex ng mga makahulugang tingin.
-----------------------------------------------------------------------
“Pero di kami nag-sex ni Danny, ever,” palaging dagdag ni Alex kapag naikukuwento niya ang nangyari sa kanila ni Danny sa kanyang mga kaibigan. “At di siya bading, ‘no.”
“Akala mo lang yun,” puna ni Vince. Umuwi ito mula sa Texas noong nakaraang Pasko para bisitahin ang pamilya at ang kasintahan nito ng dalawang taon na kaibigan na rin ni Alex. Nasa Café Figaro sila sa Glorietta sa huling linggo ng Disyembre. “Saka, sino naman ang maniniwala na walang nangyari sa inyo? Di ba naging magdyowa kayo?”
“Oo nga,” paliwanag ni Alex. “Pero yung pag-agree ko na magkaroon kami ng relasyon ay delayed reaction ko sa aking naramdaman sa kanya noong nag-uumpisa pa lamang ang aming pagiging magkaibigan. Isa pa, nang nagkasundo kaming maging magdyowa, siya dahil sa akin lang daw siya pupuwedeng makipag-relasyon kung sa bading din lang, at ako dahil frustrated na ako sa aking pag-asam na magugustuhan ni Sherwin, ay out of deep respect na lang namin sa isa’t-isa. Wala na yung dating kalibugan. Kaya siguro madali ring nawala. Lalo na at close na kami ni Sherwin noon, pero iba nang istorya yun.”
Wala pa rin ang paniniwala sa mga mata ni Vince.
“You don’t have to believe me,“ diin ni Alex sa patuloy na pagdedepensa sa sarili kay Vince. Nasa apartment na sila na inuupahan ng magkasintahan. “Wa’ na ako care kung naniniwala man kayo o hindi. Frankly my dears, ‘no, wala na akong paki.“ Sabay irap sa hindi pa rin pag-amin na may nangyari na sa kanila ni Danny.
Natawa si Vince at kinindatan ang kasintahang si Arnold. “Here we are again. Lumalabas na naman ang pagka-artista ng isa dito.”
Hindi na umimik si Alex. Inikot niya ang kanyang mga mata sa kuwartong tinutulugan ng magkasintahan. Sinuri ang bawat sulok. Natuwa siya sa kanyang sarili nang malaman na wala na ang mga bakas ng mga gulong naranasan ng silid nang dahil sa mga away ng kanyang mga kaibigan: ang wasak na seradura ng pintuan, ang basag na salamin ng aparador, ang warak na telepono, ang putol na isang paa ng kama. Matatag lang siguro ang pagmamahalan ng dalawa. Hindi na basta mabubuwag ang pag-ibig at pag-uunawaang umusbong na nang tuluyan at nagtali sa dalawa para tumagal ng mahigit sa dalawang taon nang pagsasama. Si Vince na nakatutok na ang buong katinuan sa kasintahan. At ang kasintahan nitong si Arnold, na ang pagmamahal kay Vince ay inakala ni Alex na larawan ng isang matibay na pader na hindi na mapapabagsak kaylanman ng kung ano mang unos.
Nilingon ni Alex ang nakaupo sa kamang si Arnold. Bakit nga ba hindi niya kaya ang lakas ng loob nitong ipaglaban ang pag-ibig ? Bakit ba napakadaling sumuko sa bawat pagkalulong niya sa pagmamahal lalo na at alam niyang wala nang dapat pang ipaglaban para panatilihin ito? Tulad nga ng pagmamahal niya noon kay Sherwin. At ang pagmamahal niya noong Enero kay Lloyd.
“Ano na ba ang lagay ninyo ni Lloyd?“ tanong ni Arnold kay Alex, limang araw bago ang kasal ni Marie sa UP. Bumalik na noon sa Texas si Vince habang nasa McDonald’s Greenbelt naman sina Alex, Orlan, at Arnold. Mapayapa at mabituin ang gabing iyon ng Enero sa Makati.
“Friends pa rin kami,” sagot ni Alex.
“So what else is new?” puna ni Arnold. “Eh, mahal mo nga bang talaga si Lloyd?”
“Di ko alam. Maybe. Ayokong aminin sa sarili ko dahil deep inside alam kong walang mangyayari sa amin. Sinabi na niya sa akin na hindi pa siya ready. Hanggang ngayon, mahal pa nga niya siguro ang ex niya.”
“Eh, bakit nariyan ka pa rin?“ si Orlan. “Umaasa ka pa bang magugustuhan ka ni Lloyd kapag nalimutan na nun yung ex niya? Asa ka pa ‘no? Magising ka na diyan sa bangungot mo, bakla.“
Gustong pagdiinan ni Alex na kakayanin niya ang pagbabalewala ni Lloyd sa kanyang nararamdaman hanggang kaya niya. Kahit sabihin pa ng mga kaibigan niyang marami namang ibang puwedeng pag-ukulan ng pagmamahal, hindi niya gagawing ibaling sa iba ang pagtingin. Sawang-sawa na si Alex sa pagsuko. Sa pagkakataong iyon, nais niyang ipaglaban ang minimithi ng kanyang puso.
Ngunit napakahirap palang gawin iyon. Sa mga sumunod na araw, nalaman ni Alex kung anong klaseng tapang ang kailangan para matumbasan niya ang lakas ng loob na ipinaramdam ni Arnold para ipaglaban ang pagmamahal nito kay Vince at ni Orlan para patagalin ng halos apat na taon ang relasyon nito sa dating kasintahang naglaho nang parang bula nang nakapag-asawa.
Unti-unti, dumating kay Alex ang pagsuko. Hindi pa niya alam noon na katulad niya, bago natapos ang taon, nakaramdam din ng pagsuko sina Arnold at Orlan.
-----------------------------------------------------------------------
Kahit ilang ulit pang tawa ni Alex, hindi pa rin niya naikubli ang mga kurot sa puso na dulot ng walang pagdadalawang-isip na pagtanggap ni Lloyd sa mga parinig ni Boboy, isa sa mga bisita sa isang munting pagdiriwang sa bahay ni Lloyd. Sabihin man niya nang paulit-ulit sa sarili na wala siyang karapatang masaktan dahil wala naman silang relasyon ni Lloyd, hindi pa rin naalis ang kung anong hapding naramdaman niya lalo na nang pumagitna sa kanilang pagkakahiga sa sofa bed si Boboy.
Hindi umimik si Alex. Ayaw niyang gumawa ng maling hakbang. Naisip niya na hindi na niya gagawin ang dati niyang reaksiyon sa katulad na sitwasyon. Hindi na siya bata kaya hindi siya aalis nang walang paalam. Kailangan niyang magtimpi.
Naghintay ng ilang minuto si Alex habang pilit siyang inaalo ni Lloyd sa pamamagitan ng paghipo nito sa kanyang braso at paglipat ng pagkakahiga sa pagitan nilang dalawa ni Boboy. Ngunit sa gilid ng hindi na halos kumurap na mata ni Alex, nakita niya ang pagdausdos ng kamay ni Lloyd sa harapan ng suot na panloob ni Boboy. Muli, sinalakay si Alex ng mga kurot sa puso. Nanikip ang kanyang dibdib. Naramdaman niyang para siyang itinutulak ng palakas na palakas na hangin sa pagtulay sa isang manipis na alambre. Tumingin siya sa kanyang paanan at nahilo sa napakalawak na kadilimang naghihintay sa kanya. Naghabol siya ng hininga.
Tumayo si Alex nang dahan-dahan at tinungo ang palikuran. Naramdaman niya sa likod ng kanyang ulo ang pagtagos ng titig nina Lloyd at Boboy sa kanya. Hindi siya lumingon sa dalawa. Kinausap niya ang sarili sa salamin ng palikuran kung kaya pa niya ang nangyayari. Pinilit niyang papatakin ang kanyang mga luha ngunit walang kapayapaan na bumaba sa kanyang mga mata.
Tumuloy siya sa hapag-kainan nang bumalik siya sa salas at nag-ayos ng mga kalat na naiwan ng mga nagsiuwian nang kasali sa kasayahan. Tumulong sa kanya si Raphael, isa sa mga kaibigan nila ni Lloyd. “Bukas niyo na gawin yan,“ pakiusap ni Lloyd na kayakap pa rin si Boboy. Hindi siya umimik at ipinagpatuloy ang ginagawa.
Nang nakauwi na si Boboy, may binulong si Lloyd sa kanya. “Selos ka ‘no?“ kantiyaw nito. Pilit ang ngiti ni Alex. “Siguro nga,“ sagot niya. “Pero hindi ko rin alam.“
Ang alam ko lang, sulat niya sa kanyang journal kinabukasan, nakita ko ang sarili ko sa kaibigan natin. Na puwede mo palang pagbigyan ang mga pantasya ng kung sino mang magkakagusto sa iyo. Hindi nga pala talaga ako mahalaga sa iyo. Isa lang ako sa kanila. Hindi ako umimik dahil masakit palang tanggapin ang katotohanan. Na ako kaylanman, ay hindi magiging espesyal sa iyong paningin.
Lalong napatunayan ni Alex ang lugar niya sa puso ni Lloyd nang isang araw ay naisipan ng dati nitong kasintahan na tumira ng ilang araw sa bahay ni Lloyd. Nalito si Lloyd sa desisyun ni Bernie. Tumawag ito sa opisina ni Alex at nagkuwento. Humingi ng tulong.
Nagbigay siya ng oras ng kanyang pagpunta sa bahay ni Lloyd. Sige, mag-usap tayo mamaya, sinabi niya kay Lloyd.
Ilang beses siyang tumawag kay Lloyd bago pumunta ng Quezon City mula sa kanyang opisina para sabihing papunta na siya. Nasa McDonald’s Quezon Avenue siya nang nakita niyang dumaan ang kotse nito. Tumayo si Alex at tinungo ang bahay ni Lloyd.
Sa tingin ni Alex ay hindi magkandaugaga si Lloyd nang pagbuksan siya nito ng gate. Nasa telepono raw si Bernie kaya agad-agad itong bumalik ng bahay nang nabuksan ang gate. Habang naglalakad siya palapit sa pintuan ng bahay ni Lloyd ay naramdaman niya ang muling paggalaw ng alambreng kanyang tinutulayan. Nakita niyang malayo pa ang kabilang dulo ng bangin subalit hindi na siya halos makagalaw sa gitna sa lakas ng ihip ng hangin. Wala na ang mga bulalakaw sa dilim.
Tumunog ang telepono nang nasa sala na si Alex. Sinagot ito ni Lloyd at sa likod ng bahay nakipag-usap. Tinungo ni Alex ang kuwarto ni Lloyd at hinayaan niyang lamunin siya ng kadiliman ng silid. Nahiga siya sa kama at matagal na tumitig sa kisame habang naririnig niya ang pakikipag-usap ni Lloyd sa dati nitong kasintahan.
Mahal mo pa rin siya, muli, ang kanyang journal na naman ang napagbuntungan ni Alex. Kahit ano pa ang sabihin mo sa akin na salungat sa pangungusap na iyon ay di kita paniniwalaan. Nakita ko kahapon kung paano ka naapektuhan ng kanyang mga tawag at mga desisyon. Maaaring nasasabi ko ito sa punto ko bilang nagmamahal sa iyo pero natanggap ko na nga sa aking sarili kahit na masakit na hanggang magkaibigan lang talaga tayo na siya mong sinabi sa kanyang sitwasyon natin sa telepono. Oo, talagang nasasaktan ako pero hindi bida sa araw na ito ang aking nararamdaman, at gusto ko namang ipaalam ang aking one-cent worth of advise sa nangyayari sa inyo.
Tumigil si Alex sa pagtipa sa kanyang laptop at kinusot ang mata.
Sana nga matapos na itong nangyayari sa inyong dalawa, pagpapatuloy ni Alex. Panahon na para kumprontahin ninyo ang inyong mga sarili. Sige, hindi ko masasabi sa kanya yun dahil di ko naman siya kilala pa. Pero ikaw, sa palagay ko naman ay kilala na kita. Hindi pa man ganoon kalalim ngunit sa magtatatlong buwan na nating pagiging magkaibigan, nababasa ko na rin ang ilan sa iyong katangian at kagustuhan. At uulitin ko, mahal mo pa siya.
Nasabi ko ito dahil hindi mo pa rin mabitawan ang galit mo sa mga nangyari sa inyo. Alam ko dahil nangyari na sa akin na maaaring ibang sitwasyon ngunit halos parehong mga emosyon ang kasali. Nahihirapan ka ngang bitawan ang mga alaala niya. At habang di mo nagagawa yun, mananatili kang nakakulong sa kanyang anino. Hindi ko alam kung paano mo siya tuluyang bibitiwan pero hindi na siguro kailangang mag-usap pa kayo at sumbatan siya sa mga nangyari at hingan ng mga paliwanag. Kailangan lang kausapin mo ang iyong sarili na wala ka nang magagawa pa, hindi mo kasalanan ang lahat at pinapatawad mo na siya. Kung paano mo ito gagawin ay ikaw na ang magdedesisyon. Huwag mo lang idahilan sa akin na wala kang panahon. Kailangan mo nang gawin ito para mapanatag ang kalooban mo at magkaroon ka ng bagong kabanata sa iyong buhay-pag-ibig. Na alam ko naman na maaaring hindi talaga sa akin kundi kung kaninong iba pa.
Isinara ni Alex ang laptop pagkatapos. Nagdalawang-isip siya kung dapat pa niyang ipadala ang kanyang mga bagong sulat sa journal niya kay Lloyd. Nag-alala siya na labis na mabigat ang mga nilalaman nito na posibleng ikagalit ni Lloyd.
Nagpasya siyang huwag munang ipadala ang kanyang mga sulat. Noong gabing iyon ay nagbihis si Alex at nagdesisyong matulog sa bahay ni Lloyd. Tulog na ito nang dumating siya. Ginamit niya ang nahiram niyang susi. Nagpalit siya ng damit pantulog at tumabi kay Lloyd. Kinabukasan ay kasal ng kaibigan niyang si Marie.
-----------------------------------------------------------------------
“Saan tayo ngayon?” tanong ni Danny kay Alex nang nakababa sila ng FX.
“Uuwi na,” sagot kaagad ni Alex bilang pag-iwas sa ibig tukuyin ni Danny. Ayaw na niyang ulitin ang ginawa niya dati kay Danny. Pumayag siyang maging kasintahan nito noon kahit alam niyang si Sherwin ang kanyang mahal. Alam niyang hindi kaylanman magiging sapat ang pagmamahal niya kay Danny dahil si Lloyd naman ang sinisigaw ng kanyang puso sa panahong iyon. Ayaw niyang maging unfair dito. Kailangan muna niyang asikasuhin ang kalagayan nila ni Lloyd bago siya muling makipagkita kay Danny. Kailangan munang tapusin niya ang kanyang bangungot. Dapat na siyang magising. Dapat na siyang tumigil sa pagtulay sa alambre, magdesisyong tumalon na sa hangin, at gamiting muli ang kanyang mga pakpak sa pagbalik sa banging pinagmulan, may mga bulalakaw man o wala sa kadiliman. O dili kaya ay bumalik sa pananampalatayang matagal na niyang tinalikuran.
“Pa’no?“ tanong muli ni Danny.
“Sige na,“ ngiti ni Alex. “Umuwi ka na. Gabi na eh.“ Hindi na niya dinagdag na hahanapin na ito ng asawa. Alam niyang hindi masaya si Danny sa babaing pinakasalan. Hindi nito mahal ang napangasawa. Ngunit alam din niyang hindi dahil sa siya ang mahal nito kaya nasabi ni Danny na sila pa rin ang dapat na magkasintahan. Katulad niya, nilalamon rin si Danny ng kalungkutang dulot ng paghahanap sa tunay na pagmamahal.
“Ikaw?” hindi inalis ni Danny ang titig kay Alex.
“Uuwi na rin ako,” umiwas si Alex ng tingin. “Salamat sa pagsama mo sa akin. Ginulat mo naman ako sa tanong mo kanina. Pag-usapan na lang natin sa susunod kung ano man ang dapat mangyari sa ating dalawa. Okey lang ba?”
“Huwag mo nang bigyan ng pansin ang sinabi ko,” napangiti si Danny. “Yun na lang yun. O, pa’no, sakay na ako dito.”
“Magtawagan na lang tayo,” pamamaalam ni Alex. “Mag-ingat ka.”
Hinawakan ni Danny ang kamay ni Alex. Hindi pa rin naalis ang ngiti nito. Matagal silang nagtitigan nang walang sinasabi. Bumitaw si Alex. “Nandiyan na ang bus mo. I’ll call you.“
Sumakay ng bus si Danny nang walang lingun-lingon. Hindi tuminag sa pagkakatayo si Alex ng ilang minuto habang nagpapaalam sa hangin. Kailangan na nga niya munang magising. At hindi kailangang si Danny ang naroon sa kanyang pagkagising.
Umakyat si Alex sa overpass ng Guadalupe at muling tumingin sa dakong pinaglahuan ng bus na sinakyan ni Danny. Ramdam ni Alex na maraming buwan muna ang lilipas bago sila magkikitang muli ni Danny.
Umuwi si Alex sa bahay nila sa Bicutan ng gabing iyon. Hindi na niya tinawagan si Lloyd na hindi siya matutulog sa bahay nito. Alam niyang hindi na kailangan.
Binuksan niya ang kanyang journal na nakatago sa kanyang laptop at muling nagsulat. Napag-isip-isip ko na kailangang magpahinga muna ako sa pakikipagkita sa iyo, dugtong ni Alex sa naputol niyang sulat para kay Lloyd ng nakaraang gabi. Gusto ko nang malaman sa aking sarili kung tama nga ang nararamdaman ko sa ‘yo. Kailangan ko ito para sa kapayapaan ko.
Kulang pa pala ang lakas ko para kumapit sa pag-ibig ko sa iyo. Mas mahal ko pa nga siguro ang aking sarili. Mas gusto ko pa rin sigurong mapanatili ang dignidad ko kaysa makipaglaban na parang wala na akong ibang kasiyahang mararanasan kung hindi rin lang ikaw ang kasama ko. Alam kong somewhere out there ay naroon siya. Ang taong para sa akin talaga. Sana makayanan ko ang mga panibagong hirap sa paghahanap ko sa kanya, kung sino man siya.
Tumayo si Alex nang natapos ang pagsusulat. Binuksan ang bintana ng kanyang kuwarto at sumilip sa dilim ng kalsada. Naghikab siya.
Anong klase ba talagang kaligayahan ang hanap ko? pagtatanong ni Alex sa sarili. Tama ba ang sitwasyong hinahanapan ko ng aking kaligayahan?
Naalala niya ang sinabi niya kay Danny na pagdedesisyung suwayin na nang tuluyan ang kanyang ama at pumasok na ng seminaryo. Ano kaya kung gawin na niya? Panahon na para harapin niya ang kanyang ama. Napailing si Alex. Hindi. Hindi niya dapat gawing kanlungan sa kanyang pagtakas sa kalungkutan ang simbahan. Marami pang ibang pagkakataon. Isa pa, marami na siyang nagawang kamalian. Matatanggap pa ba ng Diyos ang masalimuot niyang nakaraan?
Napabuntung-hininga si Alex. Hindi na niya kayang labanan ang antok na nararamdaman. Gusto nang pumikit ng kanyang mga mata. Gusto nang mahiga, muling matulog nang pagod na niyang katawan. Sige, napag-desisyunan niya, kung sakaling hindi pa niya mahahanap ang isang lalaking makakatuwang niya sa hinahanap niyang kaligayahan bago matapos ang 1999, itutuloy na niya ang matagal na niyang kagustuhang maglingkod sa Diyos. Hindi na nga siya bata at kailangan na niyang magdesisyun pumayag man o hindi ang kanyang ama. Kailangan na niyang magapi ang mga bangungot na dulot ng kanyang pagkagising. Kailangan na niyang harapin ang ano mang dala ng kanyang mga pangarap sa gabing iyon. Kahit sa gabing iyon lang muna. Bahala na ang Diyos sa mga susunod pa.
Nakapikit na ang mga mata ni Alex nang biglang tumunog ang cellphone niya. Nabanaag niya ang pangalan ni Lloyd sa screen ng cellphone.
"H-hello," inaantok niyang sagot.
"Alex, si Lloyd ito," umiiyak si Lloyd. "Asan ka? Puntahan mo ako. I need you."
(Itutuloy)
Friday, August 28, 2009
Dreams
Enero sa Panaginip (Pangalawang Bahagi)
Noong nasa ibang bayan ka, di ko pa alam ang nais mo, pagtatapat ni Alex sa kanyang journal pagkatapos nang muli nilang pagkikita ni Lloyd. Ngunit ngayon alam ko na. Sa iyong pagtatanggol sa mga kagustuhan mo para sa iyong sarili, natanggap ko nang ako ay sadyang isa lang tagalupang sumasaya sa panandaliang pagkislap ng madilim na langit dahil sa iyong mga bulalakaw.
Sa payo ni Vince, isa sa mga matalik niyang kaibigan, sinimulan ni Alex ang pagsusulat ng isa na namang journal sa araw ng pag-alis ni Lloyd patungong Hong Kong. Ang una niyang journal ay tungkol sa pagsusumamo niya ilang taon na ang nakakaraan kay Sherwin.
“Para may maipakita ka sa kanya pagbalik niya or better yet, i-email mo sa kanya,” pangungumbinsi ni Vince sa isa nitong long distance call mula sa Texas. “Lloyd might be impressed by something like that.”
Dahil sa kagustuhang makuha ang loob ni Lloyd, ginawa ni Alex ang pagsasa-journal ng kanyang nararamdaman sa bawat araw ng pagtubo ng pagkakagusto niya dito. Ipinapadala niya kay Lloyd sa pamamagitan ng email ang bawat naisulat niya.
Mahirap mang tanggapin iyon, patuloy na pagsulat ni Alex, gaano man kasakit, wala na akong dapat ipagmaktol o ikainis dahil dalawa lang naman talaga ang maaaring sagot sa aking paghihintay. Una, ang ako ay lubusang maging masaya dahil napunan ang aking mga pangungulila nang bumalik ang hinihintay, o pangalawa, ang ako ay mananatili sa aking paghihintay, hindi sa iyo na dumating na at unti-unti pa ring nagpapakilala, kundi sa isang bagong taong susulpot mula na naman sa kung saan. Sa ibang salita, babalik ako sa paghahanap.
Ano man ang dahilan sa hindi tuluyang pagkakasundo ng mga puso, ito man ay dahil gusto muna ng aking hinintay na maging magkaibigan kami, na magkakilala nang lubusan, na maaaring may nangyayari na sa amin sa pagitan ng kumot at kobrekama o wala man, ay isa lamang yugto ng paghihintay at hindi ito ang tunay na kasagutan.
Katulad ng nangyayari sa atin. Hindi mo pa alam kung ano ang gusto mo. Kung ako na nga ba ang dapat mong ipalit sa mga alaala ng mga naging ka-relasyon mo. Kung gusto mo pa rin bang kasama ako. Ewan ko kung sa kadahilanang natutuwa ka at meron na namang isang taong hindi natatakot na ilabas ang nararamdaman sa iyo, o dahil paminsan-minsan, malamig matulog nang mag-isa sa gabi, kaya gusto mo pa ring hawakan ang aking mga kamay, halikan ang aking mga labi, hagurin ang aking likod kahit na hindi mo pa nga alam ang gusto mo.
Ayoko nang sagutin ang mga haka-haka ko kung bakit tila maikli sa akin ang higit sa kalahating araw nating pagsasama mula Mrs. Fields hanggang Saving Private Ryan na natuloy sa ACE Hardware, sa SM Bowling Center, sa Gerry’s Grill, hanggang sa bahay ninyo. Kung bakit marami pa rin akong tanong nang umalis ako ng bahay ninyo kaninang umaga. Kung bakit sa aking pakiramdam ay maling-mali ang aking nagawa sa insidenteng iyon habang tayo’y nagniniig. Kung bakit di ka na umimik pagkatapos. Kung bakit halos hindi na ako nakatulog. Kung bakit pinag-iisip ako ng nakalukot mong mukha habang ikaw ay natutulog. Kung bakit…
Heto na naman nga ako at wala na namang magawang trabaho.
-----------------------------------------------------------------------
Nahulog nang tuluyan ang loob ni Alex kay Lloyd. Ang pagtatalik nila ay nasundan ng hindi lang dalawa o tatlo, kundi maraming pang beses. Sa una, naipangako ni Alex sa sarili na tatanungin niya si Lloyd kung anong relasyon meron sila pagkatapos ng ikasampu nilang pagniniig. Subalit lumampas na ang bilang ni Alex sa labing-isang sari-saring istilo ng kanilang pagtatalik, hindi pa rin niya nasabi ang kanyang naramdamang mga agam-agam kay Lloyd. Kaya naman kapag tinatanong siya ng kanyang mga kaibigan, kadalasan hindi niya inaamin kung nasaan siya sa mga gabi ng Disyembre at kung sino ang kasama niya.
Sa kawalan ng matibay na moog na magpapatunay na sina Alex at Lloyd nga ay nagkikita at nagtatalik, marami pa ring nagpahiwatig kay Lloyd ng pagkagusto dito. Walang nagawa si Alex. Tiniis niya ang sakit na dulot ng kawalan ng tiwala sa sarili, kay Lloyd, at sa kanilang pagiging magkaibigan. Hindi iilang beses ding naisip ni Alex na tigilan na ang mga ginagawa niya subalit ilang ulit man niyang pigilan ang sariling tawagan si Lloyd, pagkaraan ng ilang saglit ay hawak na naman niya ang telepono at nakikipagpalitan na naman ng mga matatamis na salita dito.
Nagtataasan na lang ng kilay ang mga kaibigan niya kapag nakakausap siya.
“Kayo na ba ni Lloyd?” tanong ni Orlan, matalik nilang kaibigan ni Vince mula pang pagkabata. Umiling si Alex. Nasa bahay nina Alex ang dalawa at kinakalikot ang stereo component ni Alex para paulit-ulit na pakantahin si Anggun na siyang gustung-gustong pakinggan ni Orlan.
“Eh ano kayo? Magkaibigan pa rin?” inis na komento ni Orlan. “Do na nga kayo ng do eh magkaibigan pa rin kayo.”
Hindi kaagad sumagot si Alex. Sa lahat ng mga kaibigan niya, kay Orlan niya nasasabi lahat ng mga pangyayaring sekswal sa kanya. Alam ni Orlan kung ilang beses na nilang ginawa at kung ano na ang ginawa nila ni Lloyd. Wala siyang natagpuang mga salita para ipagtanggol ang kanyang nararamdaman kay Lloyd.
Matagal silang natahimik habang kinakanta ni Anggun kung ano ang lagay ng yelo sa Sahara.
“Mahal ko na siguro si Lloyd,” pag-amin ni Alex kay Orlan. “Mahal ko na nga siya.” Sumandal sa dingding si Alex, itinaas ang kanyang mga paa sa kama at hinayaang yakapin ng dalawa niyang kamay ang kanyang mga binti. Inilapat niya ang kanyang baba sa kanyang mga tuhod.
“Nasabi mo na ba yan sa kanya?” tanong ni Orlan. Tumango si Alex. Kinuwento niya ang nangyari nang gabing sinabi niya kay Lloyd na nahuhulog na siya dito. Galing sila ni Lloyd sa Jefz Café sa Malate noong gabing iyon. Iyon ay pangatlong araw na mula nang bumalik sila galing sa bahay ng mga magulang ni Lloyd kung saan sabay nilang kinatagpo ang pagdating ng isa sa maiingay ngunit pinakamalungkot na bagong taon ni Alex.
Nakayakap si Alex kay Lloyd sa kama nang sinabi niyang nahuhulog na ang loob niya dito. Hindi kaagad sumagot si Lloyd. Tumayo ito at tinungo ang banyo. Nakatitig si Alex sa kisame nang bumalik sa kuwarto si Lloyd. Sa pag-iwas ng tingin nito sa kanya habang papalapit sa kama, alam na ni Alex kung ano ang sasabihin nito.
“Hindi pa ako handa Alex,” sagot ni Lloyd sa pagbukas ni Alex sa nararamdaman niya para dito. Para siyang tinusok ng ilang libong karayom sa buo niyang katawan. Tila hindi na siya makagalaw. “Sa mga panahong ito, nami-miss ko ang aking pag-iisa,” patuloy na paliwanag ni Lloyd. “Mas masaya ako kung walang kasama.”
Parang ipu-ipong dumaan sa balintataw ni Alex ang mga nagawa na nila ni Lloyd. Naramdaman niya ang paglaho ng isang napakagandang pakiramdam na alam niyang hindi na babalik pa. Biglang naging hungkag ang hanging nahugot niya sa kawalan. Hindi niya napigilan ang pagpatak ng kanyang luha.
Inalo ni Lloyd si Alex, “I’ll still be here. I won’t leave you.”
Sa gitna ng mga hikbi, tinanong ni Alex kung paano magkakatugma ang binanggit ni Lloyd na naroroon pa rin ito para sa kanya samantalang gusto nitong mapag-isa.
Hindi na matandaan ni Alex kung ano ang sagot ni Lloyd sa kanyang tanong. Alam niyang nagpaliwanag ito subalit ang paliwanag na yun ay nabura ng alaalang niyaya siya nitong magtalik pagkatapos humupa ang pagpatak ng kanyang mga luha.
Nang sumunod na umaga ay parang walang nangyaring unos sa relasyon nilang dalawa. Subalit alam ni Alex na para na siyang naglalakad sa alambre mula noon, naghihintay kung kaylan iihip ang hangin upang ihulog siya pabulusok sa isang napakalalim na bangin. At sa tingin ni Alex, ang pagtatalik na iyon ang pinakamasarap na naganap sa kanilang dalawa. Ang pagtatalik na simula ng pamamaalam ni Lloyd sa kanya.
-----------------------------------------------------------------------
“Officemate mo ba yung kaibigan mo?” tanong bigla ni Danny kay Alex nang pababa na sila ng taxi. Nasa harap na sila ng simbahan.
Sandaling pinagmasdan ni Alex ang simbahan mula sa kalsada. Naalala niyang bigla ang kanyang ama.
”Alex?” siniko siya ni Danny. ”Okey ka lang?”
Tila naalimpungatan na tumingin si Alex kay Danny. ”Hah? Bakit?”
”Tinatanong lang kita kung officemate mo ba yung kaibigan mo eh natulala ka na,” paghingi ng paliwanag ni Danny.
“H-hindi,” sagot ni Alex na nagtataka sa mga tanong ni Danny. ”Alam mo namang di ako out sa opisina.”
”Bading rin ba?” tuloy ang pagtatanong ni Danny.
Tumango siya. Nag-umpisang maglalakad. “Alam mo, ang dami mong tanong? Gutom lang yan. Breakfast muna kaya tayo sa Shopping? Tutal, wala pa naman ang mga ikakasal.”
Habang nag-aalmusal sina Alex at Danny, pilit na iwinawaksi ni Alex sa isip niya ang larawan ng kanyang ama at ng simbahan. “Kumusta ka na? tanong bigla ni Danny. Mukhang malalim ang iyong iniisip."
Ngumiti si Alex, “Kanina ka pa Danny. Ano ba talaga ang gusto mong mangyari?”
Napangiti na rin si Danny habang napailing naman si Alex.
“Bakit parang ang lungkot-lungkot mo?” tanong ni Danny kay Alex. Gabi na. Pauwi na sila sakay ng isang FX patungong Guadalupe. Tapos na ang kasal. Tapos na rin ang pagtipon-tipon nilang magbabarkada sa Pembo. Tatlo lang silang lulan ng sasakyan kasama na ang driver.
Ngumiti nang pilit si Alex at sinagot si Danny ng sa tingin niya ay nararapat lang sa mga tanong nito. “Dahil wala pa rin akong boyfriend Danny. Dahil hanggang ngayon, hinahanap ko pa rin ang bagay na makakapagpasaya sa akin.” Naisip bigla ni Alex ang rosaryong nakapulupot sa mga kamay niya sa kanyang panaginip noong umagang iyon. “Magpari na lang kaya ako Danny? Pakiramdam ko, sa piling ng Diyos lang talaga ako liligaya. Hindi dito sa makamundong hangarin ko.”
Natawa si Danny. “Hindi ka bagay sa simbahan. Alam mo na iyon mula nang natanggap mo kung ano ka. Alam mong lalo ka lang magkakasala sa loob. Huwag mong gawing takbuhan ang Diyos dahil desperado kang makahanap ng relasyon."
Napatitig si Alex kay Danny.
"At saka, narito naman ako para sa iyo Alex. Boyfriend mo pa naman ako hanggang ngayon, di ba? Hindi ko maalalang nag-break tayo. Baka sa akin ka nga talaga sasaya. Ang dami mo lang naman dini-date na iba ngayon kaya hindi ko pinagsisiksikan ang sarili ko.”
Nagulat si Alex sa sinabi ni Danny. Hindi siya sumagot agad. Gusto niyang matawa, matuwa, maiyak, magwala. Oo nga naman, narito si Danny, buhay na buhay na nasa tabi niya, bakit ba niya hahanapin sa Diyos ang kaligayahan niya?
Ngunit alam niyang may sagot sa kanyang katanungan. Isang sagot na kahit na ano pa man ang sabihin niya na taliwas dito ay masakit pa ring sagot. ”May asawa ka na,” dahan-dahan niyang sinabi kay Danny.
Hindi nakaimik si Danny. Matagal silang nabalot ng katahimikan. Pinigil ni Alex na gumalaw ang kanyang mga kamay. Sa kabuuan ng biyahe ay itinago na niya ang mga ito sa ilalim ng kanyang mga pige. Ikinulong. Hindi niya hinayaang magkaroon siya ng pagkakataon na hawakan si Danny at muling angkinin.
Tuloy ang takbo ng FX.
(katapusan ng pangalawang bahagi)
Noong nasa ibang bayan ka, di ko pa alam ang nais mo, pagtatapat ni Alex sa kanyang journal pagkatapos nang muli nilang pagkikita ni Lloyd. Ngunit ngayon alam ko na. Sa iyong pagtatanggol sa mga kagustuhan mo para sa iyong sarili, natanggap ko nang ako ay sadyang isa lang tagalupang sumasaya sa panandaliang pagkislap ng madilim na langit dahil sa iyong mga bulalakaw.
Sa payo ni Vince, isa sa mga matalik niyang kaibigan, sinimulan ni Alex ang pagsusulat ng isa na namang journal sa araw ng pag-alis ni Lloyd patungong Hong Kong. Ang una niyang journal ay tungkol sa pagsusumamo niya ilang taon na ang nakakaraan kay Sherwin.
“Para may maipakita ka sa kanya pagbalik niya or better yet, i-email mo sa kanya,” pangungumbinsi ni Vince sa isa nitong long distance call mula sa Texas. “Lloyd might be impressed by something like that.”
Dahil sa kagustuhang makuha ang loob ni Lloyd, ginawa ni Alex ang pagsasa-journal ng kanyang nararamdaman sa bawat araw ng pagtubo ng pagkakagusto niya dito. Ipinapadala niya kay Lloyd sa pamamagitan ng email ang bawat naisulat niya.
Mahirap mang tanggapin iyon, patuloy na pagsulat ni Alex, gaano man kasakit, wala na akong dapat ipagmaktol o ikainis dahil dalawa lang naman talaga ang maaaring sagot sa aking paghihintay. Una, ang ako ay lubusang maging masaya dahil napunan ang aking mga pangungulila nang bumalik ang hinihintay, o pangalawa, ang ako ay mananatili sa aking paghihintay, hindi sa iyo na dumating na at unti-unti pa ring nagpapakilala, kundi sa isang bagong taong susulpot mula na naman sa kung saan. Sa ibang salita, babalik ako sa paghahanap.
Ano man ang dahilan sa hindi tuluyang pagkakasundo ng mga puso, ito man ay dahil gusto muna ng aking hinintay na maging magkaibigan kami, na magkakilala nang lubusan, na maaaring may nangyayari na sa amin sa pagitan ng kumot at kobrekama o wala man, ay isa lamang yugto ng paghihintay at hindi ito ang tunay na kasagutan.
Katulad ng nangyayari sa atin. Hindi mo pa alam kung ano ang gusto mo. Kung ako na nga ba ang dapat mong ipalit sa mga alaala ng mga naging ka-relasyon mo. Kung gusto mo pa rin bang kasama ako. Ewan ko kung sa kadahilanang natutuwa ka at meron na namang isang taong hindi natatakot na ilabas ang nararamdaman sa iyo, o dahil paminsan-minsan, malamig matulog nang mag-isa sa gabi, kaya gusto mo pa ring hawakan ang aking mga kamay, halikan ang aking mga labi, hagurin ang aking likod kahit na hindi mo pa nga alam ang gusto mo.
Ayoko nang sagutin ang mga haka-haka ko kung bakit tila maikli sa akin ang higit sa kalahating araw nating pagsasama mula Mrs. Fields hanggang Saving Private Ryan na natuloy sa ACE Hardware, sa SM Bowling Center, sa Gerry’s Grill, hanggang sa bahay ninyo. Kung bakit marami pa rin akong tanong nang umalis ako ng bahay ninyo kaninang umaga. Kung bakit sa aking pakiramdam ay maling-mali ang aking nagawa sa insidenteng iyon habang tayo’y nagniniig. Kung bakit di ka na umimik pagkatapos. Kung bakit halos hindi na ako nakatulog. Kung bakit pinag-iisip ako ng nakalukot mong mukha habang ikaw ay natutulog. Kung bakit…
Heto na naman nga ako at wala na namang magawang trabaho.
-----------------------------------------------------------------------
Nahulog nang tuluyan ang loob ni Alex kay Lloyd. Ang pagtatalik nila ay nasundan ng hindi lang dalawa o tatlo, kundi maraming pang beses. Sa una, naipangako ni Alex sa sarili na tatanungin niya si Lloyd kung anong relasyon meron sila pagkatapos ng ikasampu nilang pagniniig. Subalit lumampas na ang bilang ni Alex sa labing-isang sari-saring istilo ng kanilang pagtatalik, hindi pa rin niya nasabi ang kanyang naramdamang mga agam-agam kay Lloyd. Kaya naman kapag tinatanong siya ng kanyang mga kaibigan, kadalasan hindi niya inaamin kung nasaan siya sa mga gabi ng Disyembre at kung sino ang kasama niya.Sa kawalan ng matibay na moog na magpapatunay na sina Alex at Lloyd nga ay nagkikita at nagtatalik, marami pa ring nagpahiwatig kay Lloyd ng pagkagusto dito. Walang nagawa si Alex. Tiniis niya ang sakit na dulot ng kawalan ng tiwala sa sarili, kay Lloyd, at sa kanilang pagiging magkaibigan. Hindi iilang beses ding naisip ni Alex na tigilan na ang mga ginagawa niya subalit ilang ulit man niyang pigilan ang sariling tawagan si Lloyd, pagkaraan ng ilang saglit ay hawak na naman niya ang telepono at nakikipagpalitan na naman ng mga matatamis na salita dito.
Nagtataasan na lang ng kilay ang mga kaibigan niya kapag nakakausap siya.
“Kayo na ba ni Lloyd?” tanong ni Orlan, matalik nilang kaibigan ni Vince mula pang pagkabata. Umiling si Alex. Nasa bahay nina Alex ang dalawa at kinakalikot ang stereo component ni Alex para paulit-ulit na pakantahin si Anggun na siyang gustung-gustong pakinggan ni Orlan.
“Eh ano kayo? Magkaibigan pa rin?” inis na komento ni Orlan. “Do na nga kayo ng do eh magkaibigan pa rin kayo.”
Hindi kaagad sumagot si Alex. Sa lahat ng mga kaibigan niya, kay Orlan niya nasasabi lahat ng mga pangyayaring sekswal sa kanya. Alam ni Orlan kung ilang beses na nilang ginawa at kung ano na ang ginawa nila ni Lloyd. Wala siyang natagpuang mga salita para ipagtanggol ang kanyang nararamdaman kay Lloyd.
Matagal silang natahimik habang kinakanta ni Anggun kung ano ang lagay ng yelo sa Sahara.
“Mahal ko na siguro si Lloyd,” pag-amin ni Alex kay Orlan. “Mahal ko na nga siya.” Sumandal sa dingding si Alex, itinaas ang kanyang mga paa sa kama at hinayaang yakapin ng dalawa niyang kamay ang kanyang mga binti. Inilapat niya ang kanyang baba sa kanyang mga tuhod.
“Nasabi mo na ba yan sa kanya?” tanong ni Orlan. Tumango si Alex. Kinuwento niya ang nangyari nang gabing sinabi niya kay Lloyd na nahuhulog na siya dito. Galing sila ni Lloyd sa Jefz Café sa Malate noong gabing iyon. Iyon ay pangatlong araw na mula nang bumalik sila galing sa bahay ng mga magulang ni Lloyd kung saan sabay nilang kinatagpo ang pagdating ng isa sa maiingay ngunit pinakamalungkot na bagong taon ni Alex.
Nakayakap si Alex kay Lloyd sa kama nang sinabi niyang nahuhulog na ang loob niya dito. Hindi kaagad sumagot si Lloyd. Tumayo ito at tinungo ang banyo. Nakatitig si Alex sa kisame nang bumalik sa kuwarto si Lloyd. Sa pag-iwas ng tingin nito sa kanya habang papalapit sa kama, alam na ni Alex kung ano ang sasabihin nito.
“Hindi pa ako handa Alex,” sagot ni Lloyd sa pagbukas ni Alex sa nararamdaman niya para dito. Para siyang tinusok ng ilang libong karayom sa buo niyang katawan. Tila hindi na siya makagalaw. “Sa mga panahong ito, nami-miss ko ang aking pag-iisa,” patuloy na paliwanag ni Lloyd. “Mas masaya ako kung walang kasama.”
Parang ipu-ipong dumaan sa balintataw ni Alex ang mga nagawa na nila ni Lloyd. Naramdaman niya ang paglaho ng isang napakagandang pakiramdam na alam niyang hindi na babalik pa. Biglang naging hungkag ang hanging nahugot niya sa kawalan. Hindi niya napigilan ang pagpatak ng kanyang luha.
Inalo ni Lloyd si Alex, “I’ll still be here. I won’t leave you.”
Sa gitna ng mga hikbi, tinanong ni Alex kung paano magkakatugma ang binanggit ni Lloyd na naroroon pa rin ito para sa kanya samantalang gusto nitong mapag-isa.
Hindi na matandaan ni Alex kung ano ang sagot ni Lloyd sa kanyang tanong. Alam niyang nagpaliwanag ito subalit ang paliwanag na yun ay nabura ng alaalang niyaya siya nitong magtalik pagkatapos humupa ang pagpatak ng kanyang mga luha.
Nang sumunod na umaga ay parang walang nangyaring unos sa relasyon nilang dalawa. Subalit alam ni Alex na para na siyang naglalakad sa alambre mula noon, naghihintay kung kaylan iihip ang hangin upang ihulog siya pabulusok sa isang napakalalim na bangin. At sa tingin ni Alex, ang pagtatalik na iyon ang pinakamasarap na naganap sa kanilang dalawa. Ang pagtatalik na simula ng pamamaalam ni Lloyd sa kanya.
-----------------------------------------------------------------------
“Officemate mo ba yung kaibigan mo?” tanong bigla ni Danny kay Alex nang pababa na sila ng taxi. Nasa harap na sila ng simbahan.
Sandaling pinagmasdan ni Alex ang simbahan mula sa kalsada. Naalala niyang bigla ang kanyang ama.
”Alex?” siniko siya ni Danny. ”Okey ka lang?”
Tila naalimpungatan na tumingin si Alex kay Danny. ”Hah? Bakit?”
”Tinatanong lang kita kung officemate mo ba yung kaibigan mo eh natulala ka na,” paghingi ng paliwanag ni Danny.
“H-hindi,” sagot ni Alex na nagtataka sa mga tanong ni Danny. ”Alam mo namang di ako out sa opisina.”
”Bading rin ba?” tuloy ang pagtatanong ni Danny.
Tumango siya. Nag-umpisang maglalakad. “Alam mo, ang dami mong tanong? Gutom lang yan. Breakfast muna kaya tayo sa Shopping? Tutal, wala pa naman ang mga ikakasal.”
Habang nag-aalmusal sina Alex at Danny, pilit na iwinawaksi ni Alex sa isip niya ang larawan ng kanyang ama at ng simbahan. “Kumusta ka na? tanong bigla ni Danny. Mukhang malalim ang iyong iniisip."
Ngumiti si Alex, “Kanina ka pa Danny. Ano ba talaga ang gusto mong mangyari?”
Napangiti na rin si Danny habang napailing naman si Alex.
“Bakit parang ang lungkot-lungkot mo?” tanong ni Danny kay Alex. Gabi na. Pauwi na sila sakay ng isang FX patungong Guadalupe. Tapos na ang kasal. Tapos na rin ang pagtipon-tipon nilang magbabarkada sa Pembo. Tatlo lang silang lulan ng sasakyan kasama na ang driver.
Ngumiti nang pilit si Alex at sinagot si Danny ng sa tingin niya ay nararapat lang sa mga tanong nito. “Dahil wala pa rin akong boyfriend Danny. Dahil hanggang ngayon, hinahanap ko pa rin ang bagay na makakapagpasaya sa akin.” Naisip bigla ni Alex ang rosaryong nakapulupot sa mga kamay niya sa kanyang panaginip noong umagang iyon. “Magpari na lang kaya ako Danny? Pakiramdam ko, sa piling ng Diyos lang talaga ako liligaya. Hindi dito sa makamundong hangarin ko.”
Natawa si Danny. “Hindi ka bagay sa simbahan. Alam mo na iyon mula nang natanggap mo kung ano ka. Alam mong lalo ka lang magkakasala sa loob. Huwag mong gawing takbuhan ang Diyos dahil desperado kang makahanap ng relasyon."
Napatitig si Alex kay Danny.
"At saka, narito naman ako para sa iyo Alex. Boyfriend mo pa naman ako hanggang ngayon, di ba? Hindi ko maalalang nag-break tayo. Baka sa akin ka nga talaga sasaya. Ang dami mo lang naman dini-date na iba ngayon kaya hindi ko pinagsisiksikan ang sarili ko.”
Nagulat si Alex sa sinabi ni Danny. Hindi siya sumagot agad. Gusto niyang matawa, matuwa, maiyak, magwala. Oo nga naman, narito si Danny, buhay na buhay na nasa tabi niya, bakit ba niya hahanapin sa Diyos ang kaligayahan niya?
Ngunit alam niyang may sagot sa kanyang katanungan. Isang sagot na kahit na ano pa man ang sabihin niya na taliwas dito ay masakit pa ring sagot. ”May asawa ka na,” dahan-dahan niyang sinabi kay Danny.
Hindi nakaimik si Danny. Matagal silang nabalot ng katahimikan. Pinigil ni Alex na gumalaw ang kanyang mga kamay. Sa kabuuan ng biyahe ay itinago na niya ang mga ito sa ilalim ng kanyang mga pige. Ikinulong. Hindi niya hinayaang magkaroon siya ng pagkakataon na hawakan si Danny at muling angkinin.
Tuloy ang takbo ng FX.
(katapusan ng pangalawang bahagi)
Thursday, August 27, 2009
Dreams
Enero sa Panaginip (Unang Bahagi)
Pinukaw ng tili ng alarm clock ang dilim ng silid. Kasal ng isang kaibigan ni Alex sa Parish of the Holy Sacrifice sa University of the Philippines sa araw na iyon kaya sa apartment ni Lloyd siya nakitulog. Magkatabi sa may katamtamang-laking kama ang dalawa. Magkadikit ang mga likod. Nakaharap sa maliit na mesang katabi ng kama si Alex samantalang halos halikan na ni Lloyd ang dingding.
Kung ang mukha ni Alex habang natutulog ay balisa, nababanaag naman sa bilugang mukha ni Lloyd ang kawalan ng katahimikan. Kung mapagmamasdan lang ng dalawa ang kanilang mga sarili habang natutulog, maiintindihan nila kung ano ang ugat ng mga bangungot na dumadayo sa kanila hanggang sa paggising.
Tumatakbo nang mabilis si Alex sa kanyang panaginip. Takot siya na maabutan ng babaing humahabol sa kanya. Sumisigaw ang babae, “Mamatay-tao! Kriminal!”
Madawag ang gubat na tinatakbuhan ni Alex. Madilim. Maputik. Hindi niya alam kung bakit siya nasa gubat pero kailangan niyang matakasan ang babae.
Nang biglang nadapa si Alex. Nasubsob siya sa putikan. Pinilit niyang bumangon ngunit hindi na siya nakagalaw. Palapit na ang babae. ”Hindi,” sigaw ni Alex, tigilan mo ako. ”Wala akong kasalanan sa iyo!”
Tumigil ang babaeng humahabol. Pumulot ng putik at binato si Alex. Kriminal ka! ”Pinatay mo ang kapatid ko! Hayup!”
”Hindi ko alam ang sinasabi mo,” sagot ni Alex habang tinatakpan ng mga kamay ang mukha.
Hindi tumigil ang babae sa pagbato ng putik sa kanya. Naramdaman ni Alex ang baril sa kanyang kanany kamay. Agad niyang itinutok ito sa babae. Ngunit naging lalaki na ang babae. Isang lalaking walang mukha na naka-abito. Kinalabit ni Alex ang baril.
Dahan-dahang tumalikod si Lloyd para abutin ng kaliwang kamay ang alarm clock. Pinatay niya ang nakakarinding ingay nito.
Niyugyog ni Lloyd ang natutulog pang si Alex, “Wake up. Six na.”
Nagtaka sa biglang pagsabog ng liwanag ang mga mata ni Alex. Matagal na tumitig ang mga ito sa dingding.
“I just had a bad dream,” maya-maya ay nawika ni Alex. Nais niya sanang sabihin kay Lloyd na muli, ang babaeng humahabol sa kanya ang kanyang napanaginipan.
“I’m going to be late,” parang hindi siya narinig ni Lloyd. “I’m taking a bath.”
Tahimik na tinanggap ni Alex ang pagbalewala ni Lloyd sa sinabi niya. “Sandali lang,” nilagyan niya ng konting lambing ang bulong habang nag-umpisang gumapang ang kanyang kanang kamay sa tiyan ni Lloyd, pababa sa puson. “Puwede ka bang yakapin sandali?”
Dinilaan ni Alex ang tenga ni Lloyd. Sinipsip. “Hey, stop it,” awat ni Lloyd, “I have meetings to attend to. Ano ba?”
“And mine’s a wedding,” bumaba na ang dila ni Alex sa leeg ni Lloyd, patungo sa dibdib hanggang sa kaliwang utong nito. “But this is better than weddings.”
Patuloy ang paglalakbay ng dila ni Alex pababa. Binasa niya ng laway ang pusod ng tila wala nang angal na si Lloyd. Hinigop para alisin ang singaw ng init na namumuo sa kalamnan nito. Binaba niya ang underwear ni Lloyd hanggang tuhod at itinuloy ang paglakbay ng kanyang dila sa lugar kung saan naglalaro ang kanyang kanang kamay. Pinaligiran ng halik ni Alex ang nilalaro ng kanyang kamay. Dinilaan. Nilasap ang samyo ng isang buong gabing pagtatago. At dahan-dahan niyang pinasok ang bahaging iyon ni Lloyd sa kanyang bibig. Hanggang sa pinakarurok.
Nabigla si Alex nang biglang iginalaw ni Lloyd ang puwitan nito, palayo sa kanyang nakadikit na mukha. “Tama na,” wika ni Lloyd habang itinataas ang underwear, “maliligo na ako.”
Tumayo si Lloyd at lumabas ng kuwarto. Naiwang nakahiga si Alex. Nakapikit na nakatakip sa bibig ang dalawang kamay habang pilit na binablangko ang isip.
Sa dilim ng kanyang nakapikit na mga mata, muli niyang nabanaag ang babaing humahabol sa kanya. Tawa ito ng tawa habang nanatiling nakalugmok siya sa putikan na hawak-hawak ang isang baril na napupuluputan ng malalaking beda ng rosaryo. Naiiyak na siya habang patuloy ang pagtuya ng babae sa panaginip sa kanya.
Niyugyog ni Lloyd ang natutulog pang si Alex, “Wake up. Six na.”
Nagtaka sa biglang pagsabog ng liwanag ang mga mata ni Alex. Matagal na tumitig ang mga ito sa dingding.
“I just had a bad dream,” maya-maya ay nawika ni Alex. Nais niya sanang sabihin kay Lloyd na muli, ang babaeng humahabol sa kanya ang kanyang napanaginipan.
“I’m going to be late,” parang hindi siya narinig ni Lloyd. “I’m taking a bath.”
Tahimik na tinanggap ni Alex ang pagbalewala ni Lloyd sa sinabi niya. “Sandali lang,” nilagyan niya ng konting lambing ang bulong habang nag-umpisang gumapang ang kanyang kanang kamay sa tiyan ni Lloyd, pababa sa puson. “Puwede ka bang yakapin sandali?”
Dinilaan ni Alex ang tenga ni Lloyd. Sinipsip. “Hey, stop it,” awat ni Lloyd, “I have meetings to attend to. Ano ba?”
“And mine’s a wedding,” bumaba na ang dila ni Alex sa leeg ni Lloyd, patungo sa dibdib hanggang sa kaliwang utong nito. “But this is better than weddings.”
Patuloy ang paglalakbay ng dila ni Alex pababa. Binasa niya ng laway ang pusod ng tila wala nang angal na si Lloyd. Hinigop para alisin ang singaw ng init na namumuo sa kalamnan nito. Binaba niya ang underwear ni Lloyd hanggang tuhod at itinuloy ang paglakbay ng kanyang dila sa lugar kung saan naglalaro ang kanyang kanang kamay. Pinaligiran ng halik ni Alex ang nilalaro ng kanyang kamay. Dinilaan. Nilasap ang samyo ng isang buong gabing pagtatago. At dahan-dahan niyang pinasok ang bahaging iyon ni Lloyd sa kanyang bibig. Hanggang sa pinakarurok.
Nabigla si Alex nang biglang iginalaw ni Lloyd ang puwitan nito, palayo sa kanyang nakadikit na mukha. “Tama na,” wika ni Lloyd habang itinataas ang underwear, “maliligo na ako.”
Tumayo si Lloyd at lumabas ng kuwarto. Naiwang nakahiga si Alex. Nakapikit na nakatakip sa bibig ang dalawang kamay habang pilit na binablangko ang isip.
Sa dilim ng kanyang nakapikit na mga mata, muli niyang nabanaag ang babaing humahabol sa kanya. Tawa ito ng tawa habang nanatiling nakalugmok siya sa putikan na hawak-hawak ang isang baril na napupuluputan ng malalaking beda ng rosaryo. Naiiyak na siya habang patuloy ang pagtuya ng babae sa panaginip sa kanya.
-----------------------------------------------------------------------
Ang Enero, na unang buwan sa sinasabi ng karamihan na huling taon ng pangalawang milenyo, ay pinuno ang bawat gabi ni Alex ng sari-saring panaginip. Hindi niya alam kung bakit naghahalo ang mga ilusyon at katotohanan sa bawat pagpikit niya ng kanyang mga mata. Ngunit ang buwang nagsimula sa isang hungkag na selebrasyon sa pagdating ang bagong taon ay hindi naging simbolo ng pagpapatuloy kundi naging mitsa ng isang pagtatapos.
Si Alex ay isang mananaliksik na nasa kanyang late 20s pero napagkakamalang limang taon na mas bata sa kanyang tamang edad. Pangatlo siya sa apat na magkakapatid at nag-iisang anak na lalaki. Isang magaling na manlalako ng kung anu-anong produkto ang kanyang ina at isa namang part-time guro ang kanyang ama sa isang pribadong paaralang pang-sekondarya na sa mga mapayapang gabi ay nangingisda sa malawak na karagatan ng kanilang maliit na bayan sa Bikol.
Parehong mga anak ng mangingisda ang kanyang mga magulang. Pinag-aral ng kanyang mga lolo at lola at ng ibang kamag-anakan nila para makaahon sa kahirapan. Subalit nang malapit nang makatapos sa kursong Edukasyon ang kanyang ina ay sumamang magtanan ito sa kanyang ama na noong panahong iyon ay isa na lang sanang taon ang ilalagi sa seminaryo para maging deakono. Ang pangyayaring ito ang nagmistulang malakas na hangin na bumuway sa walang katatagang relasyon nilang mag-anak na hanggang sa Enerong iyon ay pinipilit pa ring takasan ni Alex.
Kadalasan, tinatakbuhan ni Alex ang kanyang mga problema katulad ng ginagawa niyang pagtakas na kumprontahin ang lumalawak na giwang sa relasyon niya sa kanyang ama. Bata pa ay napalayo na sa mga magulang si Alex dahil sa isang scholarship na nakuha niya para makapag-aral sa Philippine Science High School. Mas gusto niya sanang mag-sekondarya sa seminaryo sa kanilang probinsiya ngunit hindi siya pinayagan ng kanyang ama dahil mas mapapabuti raw siya kung mag-aaral siya sa prestihiyosong paaralan ng mga iskolar kung saan siya nakapagtapos ng sekondarya. Ngunit ibang rason ang nakatatak sa kanyang isip hanggang sa kanyang paglaki, ito ay ang hiya at takot na nararamdaman ng ama kapag nababanggit niya noon ang kanyang kagustuhang magpari. Hiya, dahil sa ginawa nitong desisyong mag-asawa, at takot, dahil baka ulitin niya ang ginawa nito at ng kanyang ina.
Hindi kayang ipaliwanag ni Alex sa kanyang ama na hindi niya uulitin ang ginawa nito. Iba ang pakiramdam niya sa kanyang sarili. Iba ang hinahanap ng kanyang katawan na gusto sana niyang talikuran sa tulong ng simbahan.
Ngunit dahil sa pagpipilit ng kanyang ama na ilayo siya sa simbahan, tuluyan niyang niyakap ang katotohanan sa kanyang pagkatao. Ang katotohanang hindi niya maiwanan maging sa kanyang mga panaginip.
-----------------------------------------------------------------------
Nasa loob ng isang madawag na gubat si Alex. Kakaiba ang gubat na iyon dahil sa kawalan ng ingay, kaluskos, o bulong. Naglalakad siyang nakadamit-abito at may bitbit na maliit na maleta.
Tuloy-tuloy siya sa dulo ng gubat. Hindi niya tinitingnan ang kanyang paligid. Isa lang ang kanyang iniisip. Ang kanyang misyon.
Natanaw ni Alex ang isang bahay nang nakalabas siya ng gubat. Hindi malinaw sa panaginip kung kanino ang bahay o kung ano ang anyo nito. Ang naalala ni Alex nang nagising na siya ay ang pagtigil niya sa tapat ng pinto ng bahay, pagbukas niya sa dala niyang maleta, pagtapon niya ng tatlong granadang hugis-krus sa bahay, ang pagsabog ng bahay, ang pagkasunog nito, at ang malakas na malakas niyang tawa.
Nasa sala ng apartment ni Lloyd silang dalawa, unang linggo ng Enero, nang sinubukan ni Alex na ikuwento kay Lloyd ang kanyang panaginip. Nagkakape habang hinihintay ang pagdating ng mga estudyanteng magkokunsulta kay Lloyd. Ngunit katulad ng dati, binalewala siya nito.
Hindi na siya nagpumilit. Tiningnan niya na lang si Lloyd sa pagbabasa nito ng libro.
Si Lloyd ay lampas trenta na nang nagkakilala sila ni Alex sa isang workshop para sa mga lalaking nakikipagtalik sa kapwa lalaki o MSM, na tungkol sa sexuality at HIV ng The Library Foundation noong Nobyembre ng nakaraang taon. Bunso ito sa dalawang magkapatid. Ang kapatid na babae ni Lloyd ay nasa Europa. Hindi alam ng pamilya niya na si Lloyd ay isang bakla. At hanggang sa Enerong iyon, nanatili pa ring balakid ang pamilya (bilang nag-iisang anak na lalaki), relihiyon (bilang debotong Protestante), trabaho (bilang guro ng Art Studies sa UST), at dating pag-ibig (isang taon nang naghiwalay sina Lloyd at Bernie, ang kasintahan nitong doktor ngunit di pa ito makalimutan ni Lloyd) sa pagiging bakla nito. At ang lahat ng ito ang nilabanan ni Alex noon para mahalin din siya ni Lloyd mula nang naging magkaibigan sila sa workshop na iyon.
Tuluyan nang nagising si Alex sa biglang pagtunog ng kanyang pager. Tapos nang maligo si Lloyd. Si Danny, naisip niya kaagad, six a.m. nga pala kami dapat na magkita sa Farmer’s. Tiyak naghihintay na yun.
Sumabay si Alex kay Lloyd sa paglabas ng apartment. May dadaanan pang kapwa guro si Lloyd sa bandang New York sa Cubao kaya nagawang makisakay ni Alex sa kotse nito hanggang sa kanto ng Kamuning at Edsa. Mula sa bahay ni Lloyd hanggang sa Edsa ay walang imikan ang dalawa. Kapwa nababalutan ng pansariling mga alalahanin ang pag-iisip. ”Will I see you tonight?” tanong ni Alex sa wakas kay Lloyd bago bumaba ng kotse.
”Ikaw,” sagot ni Lloyd nang hindi man lang tumingin sa kanya. ”I might go home late. I still have to go to UP after my meeting at the National Museum.”
”OK,” ngumiti na lang si Alex. Whatever, bulong niya sa sarili nang umalis ang kotse ni Lloyd.
Pumara siya ng taxi at sinundo si Danny sa Farmers.
”Kanina ka pa ba?” tanong ni Alex kay Danny nang nasa loob na sila ng taxi.
Tumango si Danny. ”Maaga kasi akong nagising eh."
"Galing ka pa ba ng Bicutan?” tanong naman ni Danny sa kanya.
”Hindi,” sagot ni Alex. ”Sa bahay ng isang kaibigan ako natulog. Diyan sa may Quezon Av.”
“Boyfriend mo?” may halong panunukso ang tanong ni Danny.
“Hindi, kaibigan ko lang yun,” tinitigan ni Alex si Danny. ”Kaibigan lang talaga,” dagdag niya nang kumunot ang noo ni Danny.
”Let’s be friends and get to know each other first,” si Lloyd noong kalagitnaan ng Nobyembre ng nakaraang taon, kausap si Alex sa Mrs. Fields sa Megamall na maraming beses nilang naging tagpuan sa sumunod na dalawang buwan. Kararating lang ni Lloyd galing Hong Kong kung saan dumalo ito sa isang kumperensiya. ”I don’t think I’m ready for a new relationship. If you’re willing to wait, okey lang. Malay natin in the end, tayo nga ang magkakatuluyan.”
Tumango lang si Alex at ngumiti. Pinilit niyang ilarawan ng kanyang mukha ang pagbabalewala sa sinabi ni Lloyd na inakala niyang gustong makita nito sa kanya. (Hinintay kita ng dalawang linggo. Araw-araw habang nasa Hong Kong ka ay iniisip kita. Para na akong gagong nagsusulat ng kung anu-ano sa journal ko tapos eto lang ang sasabihin mo? na hindi ka ready? Putang ina ka Lloyd! Maghanap ka ng kausap.)
”Hindi,” sagot ni Alex. ”Sa bahay ng isang kaibigan ako natulog. Diyan sa may Quezon Av.”
“Boyfriend mo?” may halong panunukso ang tanong ni Danny.
“Hindi, kaibigan ko lang yun,” tinitigan ni Alex si Danny. ”Kaibigan lang talaga,” dagdag niya nang kumunot ang noo ni Danny.
”Let’s be friends and get to know each other first,” si Lloyd noong kalagitnaan ng Nobyembre ng nakaraang taon, kausap si Alex sa Mrs. Fields sa Megamall na maraming beses nilang naging tagpuan sa sumunod na dalawang buwan. Kararating lang ni Lloyd galing Hong Kong kung saan dumalo ito sa isang kumperensiya. ”I don’t think I’m ready for a new relationship. If you’re willing to wait, okey lang. Malay natin in the end, tayo nga ang magkakatuluyan.”
Tumango lang si Alex at ngumiti. Pinilit niyang ilarawan ng kanyang mukha ang pagbabalewala sa sinabi ni Lloyd na inakala niyang gustong makita nito sa kanya. (Hinintay kita ng dalawang linggo. Araw-araw habang nasa Hong Kong ka ay iniisip kita. Para na akong gagong nagsusulat ng kung anu-ano sa journal ko tapos eto lang ang sasabihin mo? na hindi ka ready? Putang ina ka Lloyd! Maghanap ka ng kausap.)
Ngunit hindi bumukas ang bibig ni Alex. Tahimik lang siyang nakangiti. Nakalarawan sa mga mata niya ang sayang gusto niyang ipakita.
“I want to watch a movie tonight,” sabi ni Lloyd kay Alex nang naglalakad na sila sa pasilyo ng mall. “Would you like to join me?”
“Sure,” pag-ayon ni Alex sabay sa paglipad ng kanyang isip sa kung saan. Wala, pag-amin niya sa sarili, wala na siyang magagawa pa. Tapos na ang kanyang paghihintay. At ang resulta ay ang pagbabalik niya sa paghahanap.
(katapusan ng unang bahagi)
Subscribe to:
Posts (Atom)
